24 - Lista kartek świątecznych (cz.1)

 

Rozdział 24

Lista kartek świątecznych (cz.1)

 

 

 

Następnego ranka obudził mnie dzwonek telefonu Benny’ego i wiedziałam, że go obudził, gdy usłyszałam, jak wymamrotał - Kurwa.

To wywołało u mnie uśmiech, bo miałam skłonność do uśmiechania się każdego dnia, gdy budziłam się obok Benny’ego, nawet jeśli budził się przeklinając. Poczułam, jak ciepło oddala się od moich pleców, gdzie mnie przytulał. Odwróciłam się razem z nim, otwierając oczy i zobaczyłam, jak sięgał do szafki nocnej po telefon.

Oparł się na przedramieniu na łóżku, przyłożył telefon do ucha i przywitał się „Benny”.

Słuchał przez kilka sekund, po czym wykręcił szyję, jego oczy skierowały się na mnie, a mój żołądek ścisnął się na ich spojrzenie. Potem podciągnął się i oparł plecami o zagłówek, odłożył telefon od ucha, wcisnął przycisk na ekranie i wydobył się z niego bardzo atrakcyjny, głęboki męski głos.

- …prowadzę śledztwo – powiedział głos - Rozumiem, że od naszych byłych klientów masz kopie tego, co odkryli i według nich bezpieczniej będzie, jeśli przekażesz nam to. Chciałbym cię poprosić, żebyś dzisiaj wybrał się do restauracji Franka na Main Street w Brownsburgu. Będzie tam mężczyzna o imieniu Herb. Możesz mu dać pendrive’y. Mam człowieka w drodze do Brownsburga. Spotka się z Herbem i zdobędzie napędy. Zabierzemy to stamtąd.

Głos ucichł i Ben powiedział do telefonu - Koleś, bez obrazy, ale cię nie znam. Jesteś głosem w telefonie, który dzwoni wcześnie w niedzielę bez ostrzeżenia. Więc nie dam nic przypadkowemu facetowi w restauracji.

„Powiedziano mi, że zostaliście poinformowani, że nasze służby są zaangażowane – odpowiedział głos.

O mój Boże.

Czy to był ten Nightingale?

Mój wzrok powędrował do Benny’ego i zobaczyłam, że patrzył na telefon.

- Słuchaj – powiedział - Powtarzam, nie znam cię, więc nie chcę mówić o czymś ni chuja.

- Możesz nas znaleźć w Internecie – odpowiedział głos - Jak powiedziałem, jestem Lee Nightingale. Mam firmę Nightingale Investigations. Człowiek, którego wysyłam, to Luke Stark. Będzie tam dziś po południu. Chcemy dyski przed jego przybyciem, abyśmy mogli je przejrzeć i wyznaczyć mu zadanie bez opóźnienia.

- Jeśli zarabiasz na życie tym, co robisz i wiesz, co się z tym wiąże, a miałbyś w środku swoją kobietę, czy przyjąłbyś telefon od nieznanego faceta i zrobiłby to, co ci każe?

Potem nastąpiła chwila wahania - Rozumiem, o co ci chodzi. Wyszukaj nas w Internecie. Jak masz adres e-mail, podaj mi go. Wyślę ci jeden i będzie miał w adresie naszą domenę.

- Nie jestem pewien, czy to poprawia mi humor – stwierdził Benny, nie mając zielonego pojęcia o e-mailach ani o tym, że zarejestrowanie i używanie nazwy domeny w niedzielny poranek tylko po to, by zwabić niczego niepodejrzewającego, opiekuńczego, przystojniaka z Włoch, byłoby nie lada wyczynem.

- Więc dam ci to, żebyś poczuł się lepiej – odpowiedział Lee Nightingale - Zaczęliśmy badać tę sprawę i naszym klientom zabrakło środków. Nie podobało nam się to, co znaleźliśmy, więc nie zaprzestaliśmy dochodzenia, nawet gdy nie mogli już płacić za nasze usługi. Bez wątpienia mamy więcej, niż ty masz, być może wystarczy, aby ujawnić to gówno i powstrzymać zły lek przed wejściem na rynek. Jeśli masz dowody, żeby zawiązać na tym kokardę, będziemy zobowiązani. Tym bardziej, gdybyśmy mogli przestać się pierdolić, mogli zdobyć to i uporządkować, zanim ogłoszone zostaną kolejne zabójstwa. I na koniec, zrób to wszystko, zanim Salvatore Giglia i jego zbiry zaangażują się bardziej i jeszcze bardziej powiększą ten bałagan, a nawet ściągną z agendy oskarżenia z powodu zaangażowania mafii.

Na to westchnęłam cicho, a Benny na mnie spojrzał.

Nightingale wiedział o Salu.

Kiedy Ben pochwycił mój wzrok, powiedziałam - Może powinniśmy spotkać się z tym Herbem u Franka.

– Czy to Francesca Concetti? – zapytał Nightingale.

Spojrzałam na telefon - Tak.

- Nie masz przydzielonego zadania – stwierdził natychmiast (i władczo). – Podobnie jak wszyscy inni. Ludzie Giglii zajęli się strzelcem wynajętym na Furlocka. Teraz możesz odwołać Giglię. Zabierz dyski do Herba. Jutro idź jak zwykle. Pracuj. Mamy to odtąd.

Przepraszam?

Jakiś przypadkowy facet przez telefon „ma to odtąd?”

Pochyliłam się w stronę komórki Benny’ego i warknęłam - Jest wielu ludzi, którzy przez długi czas nadstawiali karku, a którzy mają wiele do stracenia.

– Frankie – mruknął Ben.

- Mogą przestać nadstawiać karku – odpowiedział Nightingale.

– I to dobrze – wtrącił Benny.

Odwróciłam wzrok w jego stronę i zobaczyłam jego wzrok na sobie, i spojrzałam na niego gniewnie.

Przeniósł wzrok na telefon, jednocześnie przybliżając go do swojej twarzy (i oddalając od mojej) - Sprawdzimy cię. Wyślij e-mail. Napisz w nim coś, co mogliby wiedzieć tylko twoi klienci. Potwierdzimy tę informację z klientami i jeśli się potwierdzi, o pierwszej spotkamy się z tym Herbem u Franka. Zachowamy kopie dysków. Chcemy też bezpośrednich kontaktów z tobą i tym Starkiem, abyśmy mogli być na bieżąco informowani o tym, jak się sprawy mają, i nie mam tu na myśli e-maili.

- Luke nie używa e-maili – wymamrotał Nightingale i zauważyłam, że Ben spogląda na mnie zadowolony, więc przewróciłam oczami - To moja osobista komórka – kontynuował - Wyślij mi SMS-a ze swoim adresem e-mail. Potwierdzimy z Herbem, że spotyka się z tobą u Franka.

- Racja - powiedział Ben.

- I uwaga, Herb jest… - zaczął Nightingale, zrobił pauzę i mówił dalej - Niezwykły.

Poczułam, że Ben był spięty, gdy zapytał - Jak to niezwykły?

- Nie jest młody. Nie jest wysoki. Jest rudy. Jest głośny. Prawdopodobnie powie coś niestosownego. I w dużej mierze pochodzi z Indiany.

- Co to znaczy? - Zapytałam.

- Oznacza to, że nie ubieraj się na czerwono, bo pochodzi z rodziny Purdue[1] – odpowiedział Nightingale.

Mieszkałam w Indianie niecały rok, a mimo to doskonale wiedziałam, co to oznacza.

- Czerwony odpada – mruknęłam.

– Dobrze między nami? – zapytał Ben Nightingale’a.

– Tak – odpowiedział Nightingale - Wyślij SMS-a. Dostarczymy ci informacje Luke’owi, a ty i twoja kobieta możecie ustąpić.

Benny nie był tym spięty. Po jego twarzy mogłam poznać, że ostrożnie mu ulżyło.

- Porozmawiam z Salem i dokonam przekazania – powiedział mu Ben.

- Racja. Dzięki. To wkrótce się skończy.

– Mam, kurwa, taką nadzieję – mruknął Ben.

- Skończy – powiedział głęboki, atrakcyjny głos Nightingale’a i zrobił to tak stanowczo, że mu uwierzyłam.

– Racja – powiedział Benny - Później.

- Później – odpowiedział Nightingale, a Benny nacisnął przycisk, aby zakończyć połączenie.

Następnie dotknął kolejnych przycisków i zapytał - Jaki jest twój e-mail? - Podałam mu mój adres e-mail, a jego kciuk przesunął się po ekranie. Musiał kliknąć „wyślij”, bo na mnie spojrzał - Włącz laptopa, cara.

Moje oczy zmrużyły się na ten rozkaz – Czy mogę najpierw dostać buziaka na dzień dobry?

- Możesz mieć pieprzenie na dzień dobry – długie, wesołe, uroczyste – jeśli uda nam się przekazać to gówno jakiemuś detektywowi z pieprzonego Kolorado, wyciągnąć z tego Sala, żeby nie żądał, żebyśmy zmienili nazwiska naszego pierwszego syna na jego nazwisko i skoncentrować się na tym, czy uzyskasz zgodę na pracę w Chicago, czy znajdziesz pracę w Chicago, żebym mógł wrócić do domu i zabrać ze sobą moje maleństwo - Pochylił się w moją stronę, aby dokończyć - Wszystko to wymaga włączenia twojego laptopa.

- Jesteś zrzędliwy, kiedy budzi cię jakiś detektyw z Kolorado – zauważyłam.

– Tak, bo to wymaga ode mnie zrobienia wielu rzeczy, których nie chcę robić, zanim zakopię kutasa w mojej kobiecie.

Kiedy się nie poruszyłam, po prostu dalej się na niego gapiłam, kontynuował – I staję się bardziej zrzędliwy, kiedy ona leży i patrzy na mnie złym okiem, zamiast wyciągać swój słodki tyłeczek z łóżka i brać laptopa.

- Myślę, że wyraziłam się stosunkowo jasno, że bycie przez ciebie apodyktycznym nie jest moją ulubioną rzeczą – powiedziałam mu.

- To wtedy, kiedy jesteś dla mnie mokra – odpowiedział.

To było do bani, ale miał rację.

Irytowało mnie to, ale w tamtym momencie miałam do wyboru albo walkę na spojrzenia z Bennym, kontynuowanie naszej kłótni, co było w pewnym sensie niedorzeczne, albo pójście po laptopa.

Zdecydowałam, że pójdę po laptopa, ale kiedy zrzuciłam ze siebie kołdrę (a tym samym z Benny’ego, ponieważ miałam zamiar wspiąć się na niego, bo jego bok był bliżej), zrobiłam to, rządząc się.

- Wezmę laptopa i zajmę się pierwszą częścią operacji. Idź oprowadzić Gusa.

Wspinałam się na niego, ale nie udało mi się to, gdy jego dłonie zwinęły się pod moimi ramionami. Wydałam z siebie zdziwiony dźwięk, gdy przewrócił mnie na plecy, przykrył i złożył na mnie mocny, krótki pocałunek.

Kiedy podniósł głowę, zapytał - Zadowolona?

Niezbyt.

- Lepiej, żeby to była obietnica tego, co ma nadejść – odpowiedziałem.

- Kiedy nie była? - zapytał.

Miał jeszcze jeden celny punkt, tym razem doskonały.

- Przestań być niesamowity, kiedy mam gówno do zrobienia.

Uśmiechnął się.

Zmarszczyłam brwi, patrząc na niego.

To wywołało u niego szeroki uśmiech. Niestety zrobił to zdejmując mnie z siebie, więc nie odczułam w pełni jego mocy, chociaż miało to swoje zalety, bo ja mogłam zająć się swoimi sprawami, on mógł zająć się Gusem, a potem mógł zabrać się do spełnienia swojej obietnicy.

Wzięłam laptopa, włączyłam go i umyłam zęby. Ben włożył dżinsy, koszulkę i buty do biegania, po czym wziął psa, smycz i wystartował.

Dostałam email. Potem zadzwoniłam do Tandy i poprosiłam, żeby zapytała przyjaciółkę, jakie kolory zostały użyte na weselu „Roxie i Hanka”. Włożyłam spodnie do jogi i koszulkę na ramiączkach, a Tandy zadzwoniła.

Ben wrócił, kiedy robiłam kawę - Jest dobrze? – zapytał, puszczając Gusa ze smyczy, po czym psiak pogalopował do kuchni i zaczął podskakiwać mi po łydkach.

Pochyliłam się, żeby go podnieść, a kiedy trzymałam go w ramionach, żeby go przytulać, powiedziałam Benny’emu - Czekam teraz na potwierdzenie od Tandy.

Benny skinął głową i ruszył korytarzem.

Spojrzałam na Gusa i zapytałam - Śniadanie?

Dał mi po szyi szczenięcy pocałunek.

Uznałam to za „tak” i kończyłam stawiać dla niego czyste miski z wodą i jedzeniem, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Spojrzałam w tamtą stronę w chwili, gdy poczułam, jak Benny opuścił wejście do hallu i usłyszałam, jak zapytał - Kto to do cholery jest?

- Nie mam pojęcia – odpowiedziałam.

Ruszył w stronę drzwi, ale zrobił to, patrząc na mnie – Myślałem, że bez kodu nie możesz dostać się do kompleksu.

- Nie możesz – potwierdziłam.

Ben nie wyglądał na zadowolonego, gdy szedł dalej do drzwi.

Otworzył drzwiczki dla dzieci, które były naprawdę super fajnym wizjerem, a potem usłyszałam, jak mamrocze - Jezu.

- Co? - zawołałam, obchodząc blat wyspy i udając się do salonu.

Kiedy tam dotarłam, drzwi były otwarte i stanęłam jak wryta, gdy zobaczyłam wchodzącego Sala.

Wydał taki rozkaz: „Odwołajcie te psy”.

Gapiłam się na niego.

– Miło cię widzieć, Sal. Chcesz wejść? Napijesz się kawy? – zapytał sarkastycznie Ben, zamykając za nim drzwi.

Sal spojrzał na mnie, objął mnie spojrzeniem od stóp do głów, po czym przywitał się - Jak zawsze piękna, amata - Następnie zwrócił się do Benny'ego. – Od wielu godzin jestem w drodze, figlio. Nie mam nastroju na twoje gówna.

Ben wyszedł z przedpokoju, zatrzymał się, rozstawił szeroko stopy i skrzyżował ramiona na piersi. Dopiero wtedy zasugerował - Może zaczniesz od powiedzenia nam, co cię skierowało w trasę, a potem będziemy mogli przejść dalej.

- To jest moja misja dobrej woli – stwierdził Sal, wskazując kciukiem na klatkę piersiową i pochylając się w stronę Benny’ego - Nie potrzebuję prywatnych detektywów kutasów ze stanu Rocky Mountain, którzy się wtrącają.

O Boże.

Wiedział o Nightingale'u.

Nie było to zaskakujące. Sal wiedział prawie wszystko, a jeśli nie, miał sposoby, żeby się dowiedzieć. Zaskakujące było to, że wydawał się być szczery w kwestii swojej „misji dobrej woli”.

- Sal, oni zajmują się tą sprawą dłużej od nas i potrafią robić gówno na najwyższym poziomie, a nie powalać ludzi i zabijać ich – zauważył Benny.

- Nie będę nikogo zabijał – warknął Sal.

– Co się stało z zabójcą? - zapytał Bena – A może nie chcę wiedzieć?

Sal usiadł wygodnie i uśmiechnął się - Dostał propozycję nie do odrzucenia.

Zacząłem chichotać.

Ben przeniósł na mnie wzrok.

Zacisnęłam usta i przestałam chichotać.

Benny spojrzał na Sala i powiedział cicho - To gówno nie jest śmieszne. Rozmawiamy o pieprzonym zabójcy.

W tym momencie Sal wyglądał, jakby zaczynał się wściekać, przez co mój oddech zaczął być dziwny.

- Na szali są setki, może tysiące istnień ludzkich. Ten lek jest zły i przestaje działać, Benny. Nie zajmuję się dobrymi uczynkami, ale to nie znaczy, że nie wiem, że to nie jest przyzwoita praca, którą trzeba dobrze wykonać. Ale to nie wszystko. To dla mojej Frankie. Myślisz, że nie zrobiłbym wszystkiego, żeby uchronić jej tyłek przed kłopotami?

Pomyślałam, że to bardzo miłe i dzięki temu Sal i Gina znaleźli się na mojej liście kartek świątecznych (i liście kartek urodzinowych, a może, gdybym mogła to zmienić i nie doprowadzić rodziny Benny’ego do szaleństwa, do zaproszenia dla nich na nasze przyjęcie zaręczynowe).

Z jakiegoś powodu Ben nie uważał tego za słodkie.

Wiedziałam to, kiedy zażądał - Wyjaśnij mi to.

- Wyjaśnij co? zapytał Sal.

- Dlaczego wpakowałeś się w gówno Frankie – stwierdził Ben. – Vinniego nie ma, Sal. Ona nie jest już członkiem twojej rodziny.

Po tym komentarzu Sal przestał wyglądać, jakby miał się wściekać, a stał się po prostu wkurzony.

Niedobrze.

Zrobiłam krok w ich stronę, szepcząc - Benny…, ale Sal mi przerwał.

- Ona zawsze będzie rodziną.

- Wyjaśnij to – powtórzył Ben.

- Rodzina nigdy nie umiera – odpowiedział Sal.

- Twój gatunek tak – odpalił Ben i w normalnych okolicznościach taka wymiana zdań nie byłaby niebezpieczna. Ta wymiana mogłaby nawet być pozytywna w sensie „wydobycia wszystkiego z siebie” (wreszcie), w sposób uzdrawiający.

Miałoby to miejsce, gdyby jedna z osób zaangażowanych w wymianę zdań nie była szefem mafii.

- Nie rozumiesz tego – ucinał Sal, a jego wkurzony gniew skwierczał w powietrzu – bo miałeś to, czego ona nie miała, kiedy dorastałeś. A jeśli nie znajdziesz sposobu, żeby to zrozumieć, to nie jesteś mężczyzną dla niej. Człowiekiem, jakim myślałem, że będziesz. Dorastając, nie miała ojca, który by się nią chociaż trochę przejmował, a ja – znowu wskazał kciukiem na pierś – rozumiem.

Na tę wiadomość – głęboką, rozdzierającą serce rozmowę Sala o czymś, czego nigdy nie wiedziałam – wstrzymałam oddech i wlepiłam w niego wzrok, gdy oczy nagle zapiekły mi łzami, gdy mówił dalej.

- Miałeś to wszystko, gdy dorastałeś, Benito Bianchi. Jeśli tego nie masz, szukasz tego i masz nadzieję w Chrystusie, że poszukiwania nie będą trwały całe życie i sprawią, że weźmiesz ostatni oddech i będziesz wiedział, że przeżyłeś życie, nigdy nie mając niczego, czego potrzebujesz. Rozumiem, dlaczego mnie nie lubisz. Rozumiem, dlaczego nie chcesz, żebym był w pobliżu Frankie. Ale mnie to nie obchodzi. Jeśli w jakiś sposób będę mógł dać jej część tego, czego ona potrzebuje, zrobię to. Jeśli Gina będzie mogła dać jej swoją część, zrobi to. Podoba ci się to czy nie.

– Sal – szepnęłam, a jego wzrok skierował się na mnie.

– Jesteś piękna, Francesco Concetti. Masz w sobie światło, którego twoi rodzice nie byli w stanie zgasić. Świeci jasno na Ginę i na mnie. Mamy dziewczynki. Rozumiemy to światło. Znamy przywilej posiadania tego. Wiemy, jaką osobą jesteś, że nam to dajesz, nawet po tym, co stało się z Vinniem. Jeśli zechcesz nam to dalej dawać, weźmiemy to. Jeśli będziesz musiała nam to odebrać, nie spodoba nam się to, ale będziemy z tym żyć, bo cię kochamy i to właśnie zrobisz.

Poczułam łzę spływającą po moim policzku, gdy stałam jak zamrożona i wpatrywałam się w Salvatore Giglię, w końcu po tych wszystkich latach rozumiejąc, dlaczego on i jego żona wciąż byli na mojej świątecznej liście.

Kiedy to wpatrywanie się trwało dłuższą chwilę, ochryple, powiedziałam mu - Ja też cię kocham.

– Wiem – odpowiedział cicho.

- Myślę, że właśnie zostałeś zaproszony na moje przyjęcie zaręczynowe – wypaliłem.

Sal uśmiechnął się.

Benny wymamrotał - Chryste.

- Chodź tutaj, amata – rozkazał Sal.

Poszłam, a kiedy tam dotarłam, szef rodziny mafijnej wziął mnie na ręce.

Objęłam go swoimi.

Trzymaliśmy się przez chwilę, zanim Ben zawołał - Kotku.

Trzymałam się, ale mokre oczy skierowałam na Benny’ego.

- Chcę, żebyś miała swoją chwilę, a jak potrzebujesz więcej, bierz ją dalej, ale Sal i ja musimy uporządkować sytuację z Nightingalem.

- Okej - odpowiedziałam, a Sal odsunął się, ale nie całkowicie. Trzymał mnie obok siebie, obejmując mnie jednym ramieniem, a ja trzymałam jedno ramię wokół niego, gdy zwróciliśmy się do Benny’ego.

- Odwołaj tego Nightingale’a – zażądał natychmiast Sal.

- Rozmawiałem raz z tym mężczyzną. Mimo to było dla mnie całkiem jasne, że on nie słucha rozkazów szefa mafii ani nikogo innego – wrócił Benny.

– Przekonaj go – rozkazał Sal.

Ben spojrzał w sufit.

Zacisnęłam ramię na Salu, a on na mnie spojrzał.

- Może powinniśmy pozwolić mu robić to, co robi, biorąc pod uwagę, że zarabia na życie – powiedziałam Salowi.

– A my nie znamy tego gościa. Może jest gówniany w tym, co robi, a jeśli mu to pozwolimy, będzie oznaczało, że teraz jesteś bezpieczna, a to obróciło się w to, że nie jesteś taka bezpieczna.

Nie wiedziałem nic o PI, ale strona Nightingale Investigations była całkiem fajna. Była atrakcyjna. Bardzo męska. Niezwykle profesjonalna. To nie było rozwlekłe. W rzeczywistości, poza jednozdaniowym oświadczeniem misji, które było rzeczywistym oświadczeniem misji, a nie fałszywym sloganem, wszystko było wypunktowane.

Z drugiej strony dobra strona internetowa prawdopodobnie nie sprawiała, że był dobrym prywatnym detektywem.

Zacisnęłam usta i spojrzałam na Benny’ego.

Benny westchnął, zanim powiedział – Jasne. Jeśli dostanę zgodę od dziewczyny Frankie, zadzwonię do Nightingale’a. Powiem mu, że to mu podrzucimy, ale chcemy spotkać się z jego człowiekiem w trakcie, żebyśmy wiedzieli, komu przekazujemy to gówno.

- I powiedz mu, że jego człowiek będzie współpracował z moimi ludźmi – dodał Sal.

- Sal – zaczął Benny – ten facet nie tylko nie wygląda mi na takiego, który przyjmuje rozkazy, ale też nie wygląda na takiego, który bierze przypadkowych partnerów, kiedy zajmuje się ważnym dochodzeniem, a zwłaszcza, kiedy tym partnerem jest mafia.

- On zrozumie dobry uczynek – odpowiedział Sal.

- Nawet ja nie rozumiem, jak robisz dobry uczynek, ale właśnie byłem świadkiem, jak dajesz mojej kobiecie coś, co jest po prostu dobre i czyste – odpowiedział Benny, a moje serce zabiło mocniej, gdy poczułam, jak ciało Sala napięło się obok mnie.

Poczułam, że się rozluźnił, więc podniosłam wzrok i zobaczyłam, jak wyszczerzył się w gównianym uśmiechu, gdy zauważył - Myślę, że właśnie powiedziałeś mi coś miłego, figlio.

- Pamiętaj, aby zapisać to w swoim pamiętniku – mruknął Ben, gdy zadzwonił mój telefon.

Oderwałam się od Sala i pobiegłam do kuchni z Gusem depczącym mi po piętach, myślącym, że to zabawa i sięgnęłam po telefon.

To była Tandy.

Odebrałam telefon i otrzymałam potwierdzenie, że Roxie i Hank mieli ślub w Wigilię Bożego Narodzenia, więc ich kolorami były zielony i czerwony, o czym siostra przyjaciółki Tandy wiedziała, bo została na niego zaproszona.

Takie kolory Nightingale umieścił w swoim e-mailu.

Nightingale był na fali wzlotów.

Podziękowałam Tandy i przekazałam tę wiadomość Salowi i Benowi.

Gdy tylko to zrobiłam, Sal spojrzał na Benny'ego i rozkazał - Zadzwoń, figlio.

Ben patrzył na Sala przez dłuższą chwilę, zanim spojrzał na mnie.

– Jesteś absolutnie pewna, że nie chcesz pracować w pizzerii? - zapytał - W mojej pizzerii takie gówna się nie zdarzają.

Uśmiechnęłam się do niego.

Czekał.

Uśmiechałam się do niego, żeby wiedział, że to była jedyna odpowiedź, jaką otrzyma.

– Cholera – mruknął i sięgnął do tylnej kieszeni po telefon.

Gus polizał moją stopę.

Zawołałam - Sal, chcesz kawę i wczorajszego pączka?

Sal odwrócił się i uśmiechnął do mnie.

*****

Weszliśmy do restauracji Franka o drugiej trzydzieści tego popołudnia, bo spotkanie przesunięto, żeby Luke Stark mógł wylądować na międzynarodowym lotnisku w Indianapolis, wypożyczyć samochód i spotkać się z nami. Zmieniana planów, kiedy wysłuchał części mowy Benny’ego, Lee Nightingale’owi niezbyt się spodobała. Odkryliśmy zmianę planów, o której Lee Nightingale nie poinformował Herba od chwili, gdy weszliśmy do restauracji.

A Herb przyprowadził towarzystwo.

Wiedzieliśmy o tym, kiedy weszliśmy i usłyszeliśmy kobiecy głos wołający – Ju-hu! To wy jesteście Frankie i Benny?

Spojrzałam na stolik z tyłu i zobaczyłam starszą kobietę z ręką uniesioną do góry i machającą do nas. Obok niej siedział starszy, rudowłosy mężczyzna i patrzył na nią jak na szaleńca.

Sal był z nami. Dwóch mężczyzn stacjonowało przed restauracją i jeden w samochodzie po drugiej stronie ulicy. Z jakiegoś powodu przygotował się na zasadzkę.

Naprawdę miałam nadzieję, że Lee Nightingale naprawdę przeżywa okres wzlotów, bo nie chciałam, by staromodna restauracja, która wyglądała, jakby nie zmieniła się od wczesnych lat 60 (nie wspominając o jej bywalcach), utknęła w krzyżowym ogniu strzałów niezależnie od rodzaju ochrony Sala.

- To nie napawa mnie dobrymi uczuciami – wymamrotał Sal, nie spuszczając wzroku z machającej kobiety, gdy szliśmy do tylnego stołu, gdzie Benny prowadził, ciągnąc mnie ze sobą, bo jego dłoń była w mojej, a Sal podążał za nami.

Benny zatrzymał nas przy stole i oświadczył bez powitania - W naszym rozumieniu mieliśmy się tu spotkać z Lukiem Starkiem.

- Spotykacie się - odpowiedział rudowłosy mężczyzna - Lee powiedział, że mnie to nie dotyczy - Wskazał kciukiem kobietę obok siebie - Ale ona i tak chciała przyjść - Spojrzał na nią - Mówię tylko, będziesz to cholernie wyjaśniać Lee.

Zmrużyła na niego oczy i upomniała - Herb, nie mów „cholera”.

- Kobieto, jestem dorosłym mężczyzną. Powiem „cholera” zawsze, jeśli zechcę powiedzieć „cholera” – odpalił.

- To nieokrzesane – odparowała i wyciągnęła rękę w naszą stronę - Prawie nie znamy tych ludzi.

– Prawie ich nie znamy? - Herb odparł - W ogóle ich nie znamy.

Następnie spojrzał na Benny’ego i zapytał - Mówisz „cholera”?

Benny nie odpowiedział. Zamiast tego zapytał - Gdzie jest Stark?

Herb nie odpowiedział. Spojrzał na Sala i zapytał - Mówisz „cholera”?

- Skończyliśmy – oznajmił Sal.

Cholera.

Chciałam, żeby to zadziałało. Chciałam, żeby profesjonaliści to wszystko rozwiązali, by nikt inny nie został ranny i chciałam, żeby to się stało szybko, aby Benny mógł wrócić do domu, żebym mogła pojechać z nim i moglibyśmy zacząć normalne życie (lub tak normalne, jak to tylko możliwe).

Dlatego szybko wyciągnęłam rękę w stronę kobiety - Hej. Jestem Frankie.

Uśmiechnęła się do mnie, wzięła mnie za rękę i odpowiedziała - Jestem Trish. Mama Roxie. Znasz Roxie?

- Nie – odpowiedziałam, ściskając jej dłoń.

Wyglądała na zdezorientowaną i mruknęła - Myślałam, że znasz Roxie.

Odsunęłam rękę, gdy Herb stwierdził - Nie wszyscy na tej planecie znają Roxie.

Zwróciła na niego wzrok – Cóż, Herb, oni znają Lee. Jeśli znają Lee, mogą znać Hanka, a jeśli znają Hanka, poznają Roxie.

- Czy powiedziałem, że już z nami skończyliśmy, czy też stałem się chwilowo niewidzialny? - zapytał Sal.

- To jest Benny, mój chłopak – szybko powiedziałam Herbowi i Trish - A to jest Sal, mój, hm… wujek.

- Cześć! - Trish zawołała z machnięciem, które objęło cały przód jej ciała.

- Niech ktoś mnie zabije – mruknął Herb.

###

---

[1] Prawdopodobnie chodzi o walkę wyborczą między opcjami władzy na Uniwersytecie Prude - jedna opcja promowała się czernią, a druga czerwienią.