6 - Miłość nigdy nie jest zła

 

Rozdział 6

Miłość nigdy nie jest zła

 

 

- Dzięki, kochanie, i, powtarzam, nie martw się o przychodzenie jutro.

To był następny ranek. Stałam pod drzwiami Benny’ego, Asheeka na werandzie. Byłam wykąpana, gotowa stawić czoło nowemu dniu i pozwalałam jej odpocząć od prysznica.

- Jesteś pewna? - zapytała.

- Wczoraj było dobrze, dzisiaj jest lepiej – przypomniałam jej.

– Tak – powiedziała - Mimo to, jak będę potrzebna, po prostu zadzwoń.

Moja Asheeka. Niesamowita.

– Muszę ci kupić bilety na występ Ushera, gdy następnym razem będzie w Chicago.

Jej oczy zrobiły się ogromne - Dziewczyno, wiesz, że nie byłoby dobrze, gdybyśmy byli z tym chłopakiem w tym samym budynku, nawet gdyby ten budynek był stadionem.

Wiedziałam tylko, że Asheeka ma słabość do dziecięcej twarzy. I większą do mężczyzny, który potrafi się poruszać.

- Racja. Aby uniknąć wydania przez Ushera zakazu zbliżania się do ciebie, znajdę coś innego – powiedziałam jej.

Tym razem jej oczy posmutniały, zanim odpowiedziała - Wiem, że próba odciągnięcia cię od zrobienia czegoś byłaby głupią stratą czasu. Ale chcę też jasno powiedzieć, że nie musisz nic robić.

– Zrobię – odpowiedziałam.

– Wiem – szepnęła.

Moja Asheeka. Tak niesamowita.

Powstrzymałam się od jej przytulenia, bo prawdopodobnie doprowadziłoby mnie to do płaczu, a właśnie zrobiłam makijaż.

Uśmiechnęła się do mnie - Informuj mnie na bieżąco, co się z tym dzieje – rozkazała, wskazując brodą na korytarz za mną, mając na myśli Benny’ego.

- Jeśli odzyskam telefon, zrobię to – obiecałam.

Nie przestawała się uśmiechać i mówiła - Później, kochanie.

- Później, Asheeka.

Skierowała wzrok poza mnie i krzyknęła - Pa, Benny!

- Później! - głęboki głos Bena odkrzyknął z miejsca, w którym on znajdował się w kuchni.

Zachichotała, raz potrząsnęła głową, a ja patrzyłam, jak schodziła do swojego Land Rovera i wsiada. Zamknęłam drzwi, kiedy odjeżdżała.

Odwróciłam się, rozejrzałam po korytarzu, wyprostowałam ramiona i ruszyłam w tamtą stronę.

Benny i ja musieliśmy odbyć rozmowę. Taką, w którym przekazałabym mu kilka ważnych rzeczy, on by wysłuchał i dla odmiany postawiłabym na swoim.

Zdecydowałam o tym pod prysznicem.

To, co wtedy zdecydowałam, działo się teraz.

Przeszłam korytarzem, skręciłam do kuchni, zrobiłam dwa kroki, zatrzymałam się i położyłam ręce na biodrach.

I tam zobaczyłam, że Ben miał misję. Wiedziałam o tym, bo trzymał pączka w zębach, kubek podróżny w dłoni, telefon chował do tylnej kieszeni, a kluczyki do samochodu leżały na blacie przed miejscem, w którym stał. Jego włosy były mokre, bo wziął prysznic w łazience na korytarzu. Słyszałam go, kiedy się przygotowywałam.

- Ben – zawołałam.

Spojrzał w moją stronę i skończył z telefonem, podniósł rękę z pączkiem, ugryzł i z pełnymi ustami powiedział - Tak?

- Musimy porozmawiać – powiedziałam mu.

Przeżuł i połknął. – Tak – zgodził się chętnie - Dziś rano mama miała coś do ojca Frances, więc kiedy byłaś na górze, rozmawiałem z panią Zambino. Zabiera cię dzisiaj do kręgielni. Gra ligowa. Mówi, że ona i jej dziewczyny dotrzymają ci towarzystwa. Muszę iść do restauracji i coś załatwić. Spotkamy się ponownie tutaj.

Wiedziałam, że zmrużyłam oczy, kiedy oświadczyłam - Nie pójdę do kręgielni ze starszą panią Zambino i jej kumpelami.

- Tak, pójdziesz – odpowiedział Ben, zanim wziął kolejny kęs pączka.

Potrząsnęłam głową, żeby nie odrywać się od mojej misji, i stwierdziłam - Benny, musimy porozmawiać o tym, o czym ja chcę porozmawiać.

- Nie możemy. Ona będzie tu za pięć minut, a ja muszę już iść. Jeden z naszych dostawców będzie w restauracji za dwadzieścia. Zrobiłem zamówienie. Jego gówno jest dobre, ale wiadomo, że oszukuje swoich klientów, więc muszę to sprawdzić, kiedy dotrze, żeby nas nie oszukał.

Chociaż normalnie uważałabym to za fascynujące, wewnętrzne funkcjonowanie popularnej pizzerii i to, jak dostawca może cię „oszukać”, w tej chwili również to nie mogło mnie rozproszyć.

- Chcę swój telefon – oznajmiłam, a Benny skupił się na mnie.

- Kochanie… - zaczął cicho.

– Nie – przerwałam mu - Mamy plany na wieczór. Obiecałam ci to i dotrzymam tej obietnicy. Nie odlecę. Ale wyszłam ze szpitala i mam życie. Przyjaciół, którzy prawdopodobnie zastanawiają się co ze mną. Pracę, którą rzuciłam, a okres wypowiedzenia zakończy się zwolnieniem lekarskim, ale mam tam pewne zobowiązania, klientów, z którymi muszę się skontaktować. Mam też nową pracę. Wiedzą, że przeżyłam traumatyczne wydarzenie, ale teraz pewnie myślą, że zniknęłam z powierzchni ziemi. Muszę się zameldować, a żeby to zrobić, potrzebuję telefonu. Wolałabym dzwonić stąd. Ale żeby nie narazić się na gniew starszej pani Zambino, która prawdopodobnie jest teraz podekscytowana możliwością popisania się swoimi umiejętnościami na torze, będę dzwonić z kręgielni.

Benny wyglądał na zdecydowanie nieszczęśliwego, kiedy zaczęłam opowiadać o mojej nowej pracy.

Ale strasznie mnie zszokował, kiedy powiedział - Jest w pickupie. Pójdę po niego.

- Naprawdę? – zapytałam zdyszanym głosem, bo byłam zszokowana, gdy się poddał i zrobił to tak cholernie łatwo.

Przestał wyglądać na nieszczęśliwego i wyglądał zupełnie inaczej, kiedy powiedział delikatnie - Tak, kochanie - Znów włożył pączka między zęby, chwycił klucze, wepchnął je do kieszeni, podszedł do mnie, po czym wyjął pączka z ust, po czym owinął palce wokół mojego biodra i pochylił się ku mnie, wchodząc głęboko w miejsce, gdzie dotknął ustami do mojej szyi. Podniósł się, żeby spojrzeć mi w oczy i szepnął - Wrócę.

– Okej – również szepnęłam.

Włożył do ust ostatni kawałek pączka i zniknął za drzwiami, a ja stałam tam i myślałam, jakie to było proste.

Może powinnam była poprosić o telefon dzień wcześniej.

Albo dzień wcześniej.

Wciąż o tym myślałam, kiedy Ben wrócił z moją torebką. Nie przyniósł mi jej. Zaniósł ją na stół, rzucił tam, a potem podszedł do mnie.

Podszedł blisko i z jakiegoś powodu nie przygotowałam się. Nie odsunęłam się. Nie poruszyłam ani jednym mięśniem.

Oznaczało to, że kiedy podniósł rękę, aby owinąć ją wokół mojej szyi i pochylił głowę, byłam łatwym celem.

Oznaczało to również, że kiedy oczekiwany przeze mnie dotyk warg stał się czymś innym – jego usta się otworzyły, moje otworzyły się wraz z nim i był w stanie wsunąć język do środka – mogłam poczuć cudowny smak pączka i Benny’ego.

Mój żołądek znów się skurczył.

Prawie zanim to się zaczęło na poważnie, jego usta i język zniknęły. Potem jego palce wpiły się w moją szyję, jego oczy patrzyły w moje i szepnął - Później, kochanie.

– Później – szepnęłam również.

Jego oczy się uśmiechały. Jego palce zacisnęły się. Potem puścił mnie i wyszedł za drzwi.

Stałam w jego kuchni, gapiąc się na drzwi, wiedząc, że to mogłoby być moje życie.

Ben wychodzący do restauracji, żeby się upewnić, że jakiś dostawca go nie oszukał po tym, jak uścisnął moją szyję, a ja musnęłam jego językiem, co pozostawiło mi jego smak w ustach i patrząca, jak wychodził za drzwi po „Później, kochanie”, co oznaczało, że bym go odzyskała.

Stałam w kuchni Benny’ego, gapiąc się na drzwi, wiedząc, że chciałam takiego życia. Świadomość, że tak bardzo tego chciałam, sprawiała mi ból. Świadomość, że tego pragnęłam, odkąd byłam małą dziewczynką. Wiedza, że chcę tego jeszcze bardziej, myśląc, że mogę to mieć z Bennym.

Ale ból przyszedł, gdy przypomniałam sobie, że nigdy tego nie będę mieć.

Myśląc o tym, usłyszałam, jak otwierają się drzwi frontowe i pani Zambino krzyczy - Francesca Concetti! Rusz się! Musimy odebrać Phyllis, a nie chcę się spóźnić!

Wzięłam głęboki wdech.

Potem poszłam do torebki, upewniłam się, że jest tam ładowarka, bo Bóg jeden wiedział, że po kilku dniach bez ładowania będę miała przerąbane i zrobiłam to, krzycząc - Idę, pani Zambino!

*****

Siedziałam na krześle na końcu toru i patrzyłam, jak pani Zambino podchodzi i pozwala swojej kuli latać. Kula szybko potoczyła się po torze, przechylając się na bok, po czym walnęła! Uderzyła w kręgle tak mocno, że przeleciały przez tor i doznały rozłamu.

Zerwałam się z krzesła z rękami w górze, ignorując nieistotne ukłucie bólu, które uderzyło w moją ranę, i krzyknęłam - Go, Zambino!

Podobnie jak ona i cała jej grupa, gdy ktoś zdobył strike lub spare[1], co zdarzało się często, odwróciła się i natychmiast zaczęła potrząsać tyłkiem na boki, z rękami uniesionymi przed siebie w pozycji jazzowej, kołysząc przedramionami i skandując głośno - Wii, wii, wow.

Cała jej grupa tańczyła i śpiewała, gdy przechodziła między nimi, przybijając podwójne piątki.

Podeszła do mnie i jej wyraz radości stał się surowy.

– Francesca, usiądź – warknęła.

- Jesteś zajebista – powiedziałam jej.

- Wiem – odpowiedziała - Teraz usiądź. Nie chcę, żeby cała rodzina Bianchi obwiniała mnie za to, że podrażniłaś ranę z powodu mojego świetnego występu w kręgielni.

Usiadłam, ale odchyliłam głowę do tyłu i zrobiłam to, uśmiechając się do niej.

Z wdziękiem opadła na miejsce obok mnie, gdy oświadczyłam - Zacznę grać w kręgle, gdy tylko całkowicie wyzdrowieję, aby móc być tobą, gdy dorosnę.

Jej oczy przeskanowały moją głowę, po czym oznajmiła – Jeśli chcesz, żeby tak się stało, musisz nauczyć się ujarzmiać swoje włosy i używać różu jako akcentu, a nie wojennego paska.

- Przepraszam, nadal jestem na haju twojego strike’a – powiedziałam jej - Nawet będąc podłą i zrzędliwą nie zanieczyścisz tak wysokiego poziomu.

Jej usta wykrzywiły się, starając się nie pozwolić mi zobaczyć jej uśmiechu.

- Widziałam to! - oznajmiłam, podnosząc rękę i wskazując palcem na jej usta.

Odepchnęła moją rękę i wstała, kierując się w stronę miejsca do siedzenia na końcu alejki, wołając - Daj mi moją Pepsi-Colę, Loretta.

Jak każdy sługus kręgli, Loretta przekazała królowej napój.

Odwróciłam wzrok w stronę toru, wciąż się uśmiechając, gdy zadzwonił telefon w mojej dłoni.

Udało mi się zadzwonić do mojego byłego szefa i zapewnić go, że zajmę się sprawami, które należały do mnie. Udało mi się też zadzwonić do mojego nowego szefa, aby poinformować go, że wciąż żyję i planuję przybyć do Indianapolis, by przyjąć tę pracę tak szybko, jak to możliwe. W końcu udało mi się wysłać SMS-a do wielu znajomych, aby poinformować ich, że u mnie wszystko w porządku.

Potem wciągnęła mnie gra w kręgle.

Podniosłam telefon, spojrzałam na niego i zobaczyłam numer, którego nie rozpoznałam. Ponieważ mogło to dotyczyć czegoś ważnego w związku z pracą (starą lub nową), odebrałam i przyłożyłam telefon do ucha.

- Tu Frankie Concetti.

– Kotku.

To był Benny.

Mój żołądek znów się skurczył i to całkiem mocno, a on nawet mnie nie pocałował.

- Dobrze się bawisz? - zapytał.

- Pani Zambino właśnie zdobyła strike – powiedziałam.

- Imponujące – mruknął z humorem w głębokim i swobodnym głosie.

Boże, on mnie zabijał.

- Dostawca nas nie oszukał – powiedział mi – Mam już wszystko, co musiałem zrobić, więc mogę po ciebie przyjechać.

- Nie – powiedziałam mu - Chcę zostać aż do samego końca. Grupa Zambino kopie tyłki i zbiera wyzwiska, ale tańczą i skandują za każdym razem, gdy dostaną strike lub spare. Chcę zobaczyć, jak sobie z tym poradzą, gdy rozwalą przeciwników.

Tym razem jego głos był pełen śmiechu, kiedy powiedział - Więc odpowiedź na moje wcześniejsze pytanie brzmi: tak. Dobrze się bawisz.

Nie potwierdzałam tego, bo z różnych powodów nie chciałam się do tego przyznać.

Znał jeden z tych powodów, ponieważ wymamrotał - Szalenie uparta.

Nieważne.

– Wszędzie zadzwoniłaś? – zapytał.

- Jeśli powiem tak, czy ponownie skonfiskujesz mój telefon, kiedy wrócę do domu?

- Nie.

– W takim razie tak.

To właśnie wywołało jego śmiech.

Westchnęłam i słuchałam, rozkoszując się każdą sekundą.

Przestał to robić i w chwili, gdy to zrobił, wyrwał mnie z niepewnego świata, w którym pozwalałam sobie żyć, i katapultował mnie do piekła, na którego progu byłam od tamtego dnia, kilka tygodni po śmierci Vinniego, kiedy Ben i ja upiliśmy się i zrobiłam w jego kierunku szalony, głupi, nietrzeźwy, dziwkarski ruch.

- Zrobiłem rezerwację w Giuseppe’s. Siódma.

Słysząc jego słowa, wciągnęłam bolesny wdech.

Giuseppe’s było jak pizzeria Vinniego. Trzeba było wiedzieć, że tam jest, żeby to znaleźć. Było to miejsce spotkań w sąsiedztwie i podobało im się to. Nie oznaczało to jednak, że nie akceptowali każdego biznesu, jaki im się pojawił i związanego z nim rozwoju. Chcieli po prostu robić to, co robili i robić to dobrze, skupiając się wyłącznie na tym i nagradzając tych, którzy rozumieli znaczenie przekazu ustnego.

To było na poziomie ogrodu, przy alejce. Nie mieli parkingu. Nie mieli wpisu w książce telefonicznej. Można było przyjść i mieć nadzieję, że dostanie się stolik, albo można było mieć szczęście i wnuczka Giuseppe, Elena, która obecnie prowadziła restaurację, dała swój numer telefonu, aby można było dokonać rezerwacji.

Nie miałam pojęcia, biorąc pod uwagę powszechność Internetu, czy media społecznościowe to ogarniały, a ona miała wpis na Yelp, który miał siedem tysięcy pięciogwiazdkowych recenzji. Chociaż ich ogłoszenie miało prawdopodobnie tylko trzy tysiące pięćset recenzji, biorąc pod uwagę, że połowa osób, które wiedziały o Giuseppe’s, chciała zachować to w tajemnicy w nadziei, że kiedy tam przyjdą, uda im się dostać stolik. Ale to było tak niesamowite, że druga połowa nie była w stanie utrzymać o tym zamkniętych jadaczek.

Działo się tak, bo była to włoska kuchnia w najlepszym wydaniu. W restauracji było ciemno. Stoły niewielkie. Wystrój w większości w bogatej czerwieni. Nastrój romantyczny. Byłeś tam na Walentynki. Szedłeś tam i prosiłeś swoją kobietę o rękę. Szłaś tam, aby powiedzieć swojemu mężczyźnie, że nosisz jego dziecko. Nigdy nie zabierałeś tam swoich dzieci, ale przekazywałeś im wiedzę o tej restauracji jak najcenniejszą rodzinną tajemnicę, więc pewnego dnia poprosiły swoje kobiety, aby je tam poślubiły, albo powiedziały swojemu mężczyźnie, że noszą jego dziecko.

Było to idealne miejsce na pierwszą randkę, jeśli facetowi naprawdę się podobasz i nie przeszkadza ci, że o tym wie. To było takie miejsce, gdzie facet zabiera cię na pierwszą randkę, siadasz naprzeciwko niego i od razu decydujesz się spędzić z nim resztę życia.

Ale dla mnie to była katastrofa.

Na naszą pierwszą randkę Vinnie zabrał mnie do White Castle. Uważał, że to zabawne, a jako że byłam młoda i lubiłam go, myślałam, że to samo, z tym dodatkiem, że był głupkowaty i słodki.

Benny zabierał mnie do Giuseppe. Nie grał w gry.

- Frankie? - zawołał Ben.

Spojrzałam na swoje kolana i zaczęłam głęboko oddychać.

– Kochanie, jesteś tam? - zapytał Bena.

- Ja… uch, tak – wypchnęłam - Jestem tutaj.

- Nic ci nie jest?

- Tak. Spoko.

– Może być Giuseppe?

Nie. Nigdy. Nigdy, przenigdy.

- Brzmi niesamowicie – powiedziałam mu.

Milczał, zanim powiedział - Nie wszystko w porządku.

- Kiedy pani Zambino rzuciła strike, podskoczyłam i poczułam lekki ból. Nadal dochodzę do siebie.

Poczułam się winna, że mu to powiedziałam, bo chociaż pierwsza część była prawdą, druga część była kłamstwem i to właśnie ta część go zmartwiła.

- Jezu, to musiał być niezły rzut – mruknął Benny.

- Był - Przynajmniej to była prawda.

- Nie przejmuj się, kochanie. Mamy przed nami wielki wieczór.

Tak, mieliśmy.

Bo to się skończy dziś wieczorem.

– Tak – powiedziałam.

- Pozwolę ci odejść. Dobrze się bawisz. Nie chcę, żebyś przegapiła akcję.

Więcej dobrego od Benny’ego.

Zamknęłam oczy, ale powiedziałam - Tak. Do zobaczenia później.

– Później, cara.

Słuchałam, jak się rozłączał, czując rozłączenie naszej rozmowy telefonicznej jak rzecz fizyczną, zapowiedź tego, co miało nadejść i ten ból we mnie się pogłębił.

Miałam około sekundy, aby to poczuć, zanim poczułam mocny uścisk dłoni pod szczęką i uniesienie podbródka.

Otworzyłam oczy i spojrzałam w ciemnobrązowe oczy pani Zambino.

- Zbladłaś jak prześcieradło – powiedziała cicho, a wokół nas słychać było toczenie się kul i trzask kręgli.

Nie odpowiedziałam.

Trzymała moją szczękę w dłoniach i patrzyła mi głęboko w oczy.

Potem zapytała - To był Benito?

– Tak – szepnęłam.

Skinęła głową i nie odrywając ręki od mojej szczęki, powiedziała - Po drugiej stronie ulicy mieszka starsza kobieta. Jak potrzebujesz mądrości, Francesco Concetti, udaj się tam. Dam ci to.

Następnie puściła mnie i poszła na zwrot kuli.

Przełknęłam, zanim wzięłam nierówny oddech.

Potrzebowałam mądrości, jak każdy potrzebował mądrości.

Ale nie było mowy, żebym przeszła przez ulicę, żeby zdobyć wersję tego od pani Zambino.

Nie trzeba dodawać, że reszta czasu spędzonego ze starszą panią Zambino i jej załogą nie była tak przyjemna jak na początku.

Kiedy było po wszystkim, najpierw wyrzuciła Phyllis, a potem skierowała swojego Caddilaca w stronę domu. Rozmawiała z Phyllis, ale kiedy byłyśmy same, w samochodzie było śmiertelnie cicho, gdy jechał ulicami Chicago w dzielnicy, którą w dzieciństwie nazywałam domem.

Co przypomniało mi, że Benny kupił dom w naszej dzielnicy.

Człowiek rodzinny, trzymający się blisko, rozkoszujący się historią.

Bóg mnie nie nienawidził. Pogardzał mną.

Zatrzymała się przed domem Benny’ego, samochód pracował na biegu jałowym, a ja zwróciłam się do niej.

- Dziękuję, że się mną pani zaopiekowała, pani Zambino.

Spojrzała mi uważnie w oczy i skinęła głową.

Odwróciłam się do drzwi, położyłam rękę na klamce i wymamrotałam - Do zobaczenia później.

Nie otworzyłam drzwi.

Odwróciłam się, gdy pani Zambino owinęła swoje zakończone srebrno i szponiaste palce wokół mojego kolana.

Złapałam jej wzrok, a ona od razu włączyła się, mówiąc cicho.

- Mój Alonzo, pokój jego duszy… - Wolną ręką zrobiła znak krzyża świętego i mówiła dalej - Bóg go doświadczył, dając mu trzy dziewczynki. Dom z nim i czterema kobietami. Potem wszystkie jego dziewczyny miały tylko dziewczyny. Dom pełen kobiet, moje dzieci były w pobliżu. Wbiło mu to się w głowę.

Przestała mówić, a ja nic nie powiedziałam, bo nie wiedziałam, dokąd to zmierzała.

- Uwielbiał każdą minutę spędzoną w tym towarzystwie – szepnęła.

Ponury ton jej głosu sprawił, że wstrzymałam oddech i przypomniałam sobie, że Al Zambino zmarł zaledwie dwa lata temu.

Szła dalej.

- Mój Al mawiał, że gdyby był młodszy, sprawiłby, by Enzo Concetti to zrozumiał, to całe piękno, które stworzył, całe to piękno, które zaniedbał.

I to sprawiło, że mój oddech stał się nierówny.

- „Nie ma nic cenniejszego” – mawiał Al – „niż twoja córeczka”.

- Pani Zambino – szepnęłam.

- Złamało mu serce patrzenie, jak ty i twoje siostry spojrzałyście w lustro i widziałyście to, co nauczył was widzieć wasz ojciec. Nie to, co tam jest. Co dobry człowiek, który był dobrym ojcem, nauczyłby cię widzieć.

Mój oddech był nadal nierówny, a serce zaczęło szybciej bić.

- Ja…

Przestałam mówić, gdy nagle wyciągnęła rękę i ponownie chwyciła moją szczękę, szarpiąc ją w swoją stronę, stanowczo, ale delikatnie.

- Jesteś dobrą dziewczynką, Frankie Concetti – oznajmiła.

Poczułam, że łzy pieką mnie w oczach.

- Dobrym dziewczynom należą się dobre rzeczy -  puściła moją szczękę, jej oczy powędrowały poza mnie, w stronę domu Benny’ego, a potem wróciły do mnie - Pozwól sobie mieć dobre rzeczy.

– To nie jest w dobre – powiedziałam jej cicho.

- Wiedz jedną rzecz na pięknej Bożej ziemi, a mianowicie… – pochyliła się do mnie – miłość nigdy nie jest zła.

Potrząsnęłam głową.

Wytrzymała moje spojrzenie - Kiedy okaże się, że jesteś otwarta na przyjęcie mądrości, Francesca, po drugiej stronie ulicy jest starsza pani, która ci ją da.

Zacisnęłam wargi.

Jej spojrzenie znów powędrowało poza mnie, zanim wróciło – Benny czeka.

Odwróciłam głowę i spojrzałam na dom Benny’ego i zobaczyłam go stojącego na werandzie z rękami skrzyżowanymi na piersi, w mundurze składającym się z koszulki i dżinsów, ale tym razem jego koszulka była granatowa.

Spojrzałam ponownie na panią Zambino - Dziękuję za dzisiaj.

- Jutro kolejne rozgrywki ligowe, masz ochotę na kolejny dzień oszołomienia.

Uśmiechnęłam się do niej.

Patrzyła znacząco na moje drzwi.

Wysiadłam i ledwo zamknęłam drzwi, gdy jej Caddilac ruszył ulicą, kierując się na jej podjazd, aby zaparkowała go w garażu przy alejce.

Benny patrzył, jak do niego szłam i nie ruszył się, dopóki nie byłam o stopień od niego.

Ale on tylko opuścił ramiona i położył dłonie na biodrach, kiedy dołączyłam do niego na szczycie jego werandy.

- O czym to było? – zapytał, przenosząc wzrok na drogę, zanim wrócił do mnie.

Spojrzałam na niego. Był wysoki. Był piękny. Był dobrym synem. Dobrym bratem. Dobry chłopak. Byłby dobrym mężem i niesamowitym ojcem.

Chciałam spróbować.

Nie mogłam tego mieć.

– Musimy porozmawiać – oznajmiłam.

Jego oczy skupiły się na mojej twarzy i patrzyłam, jak przyjmują to, co tam jest i przetwarzają to. Wiedziałam to, kiedy cała jego twarz złagodniała.

O tak. Chciałam spróbować.

- Kochanie… - zaczął.

– Teraz – przerwałam mu.

Przyglądał mi się przez długie sekundy, zanim skinął głową, podszedł do drzwi i otworzył je przede mną.

Weszłam, poszłam prosto do salonu i rzuciłam torebkę na kanapę.

Kiedy to robiłam, usłyszałam zamykanie drzwi, a kiedy spojrzałam w tamtą stronę, Ben był ze mną w pokoju.

Musiałam to zrobić teraz. Musiałam to z siebie wyrzucić.

Potem musiałam zniknąć.

- Kochałam twojego brata – oświadczyłam, a on gwałtownie się zatrzymał, jego oczy skierowały się na mnie, a jego nagła intensywność wypełniła pokój.

– Wiem o tym – powiedział powoli.

- Nie, Ben, kochałam twojego brata – podkreśliłam.

- Wiem o tym, Frankie – odpowiedział.

- Kiedy byłam z nim, nie myślałam o tobie w ten sposób – powiedziałam, podnosząc rękę i machając nią między nim a mną – Nigdy.

- Okej – powiedział jako zachęta, gdy przestałam mówić.

- Kiedy umarł, to złamało mnie.

Zamknął oczy i skrzywił się, otworzył je i ponownie skupił się na mnie.

– Wiem, kochanie – powiedział cicho.

- To mnie złamało, bo go kochałam. Złamało mnie to, bo za nim tęskniłam. Złamało mnie to, bo nie byłam kobietą, która byłaby na tyle silna, by powstrzymać go przed zmarnowaniem życia.

Głos Bena był nadal cichy, ale stanowczy, gdy stwierdzi - Nie jesteś odpowiedzialna za śmierć Vinniego.

- Nie? - Zapytałam.

- Nie – odpowiedział.

– Jesteś pewien, że tak nie myślisz? - pchnęłam.

Zrozumienie przemknęło przez jego twarz. Zrobił krok w moją stronę, ale zatrzymał się i powiedział - Zasłużyłem na to.

Potrząsnęłam głową - Nie karzę cię, Ben, szczerze. Wierzę ci, kiedy mówisz, że już tak nie myślisz. Ale, musisz to wiedzieć, że ja nadal to robię.

- Frankie, Vinnie sprowadził na siebie to, co mu się przydarzyło.

- Kobieta powinna wspierać mężczyznę – odparłam.

– Nie, kiedy jej mężczyzna odwraca się od kobiety – odpowiedział.

Jego słowa trafiły mnie jak kula (znałam to uczucie) i zacisnęłam usta.

- Zrobił ci to gówno i wiesz o tym – stwierdził Benny.

Spojrzałam w bok.

- Zrobił ci to gówno, wiedziałaś o tym i miałaś już dość – kontynuował Benny.

Spojrzałam na niego.

- Nie miałaś? – pchnął.

- Tak - szepnęłam, po czym wyznałam swój straszny sekret - Poddawałam się, rezygnowałam.

Tym razem Ben potrząsnął głową - Cara, on zabrał wszystko, więc nie było z czego rezygnować.

Jego słowa znów mnie uderzyły, mocno i gwałtownie wciągnęłam powietrze, jakbym otrzymała cios.

– Masz jakiś cel w tej rozmowie? - zapytał.

- To zostanie między nami – wyjaśniłam - Zawsze tam będzie.

- Jak? – zapytał Benny, zanim mi przypomniał - On nie żyje.

- Kochałam twojego brata, Benny – powtórzyłam.

- Tak. Kochałaś. Dawał się kochać. Był dobrym facetem. On też cię kochał. Był cholernie zauroczony. Cieszyłem się, że mój brat to miał. Potem byłem cholernie wkurzony, że ma to wszystko w dupie.

I jeszcze więcej dobroci od Benny’ego.

Nie mogłam tego znieść.

- To nigdy nie może między nami zadziałać – oznajmiłam.

- Dlaczego? - zapytał.

- Ponieważ ludzie zobaczą nas w Giuseppe’s i pomyślą: „Oto ona, Frankie Concetti. Spotyka się z bratem swojego zmarłego chłopaka. Leci na za kolejnego Bianchi.”

- Każdy, kto myśli to gówno, może pocałować cię w tyłek, a skoro już przy tym jest, może pocałować mój.

Miał odpowiedź na wszystko, ale ja już straciłam opanowanie, więc pochyliłam się i krzyknęłam - To nie w porządku!

Pochylił się do przodu, podniósł głos i wyrzucił obie ręce, pytając - A co nie było w porządku z tymi ostatnimi czterema dniami, Frankie? Powiedz mi. Co było nie tak? Chichoczesz, gdy tata jest tatą, a ja jestem sobą? Dzielisz się mądrymi radami z jedną z dziewcząt Cala? Jesteś w moim łóżku i dajesz mi to, co lubię, a potem przytulasz się do mnie, żeby oglądać telewizję? Zjadasz moją pizzę i rozkoszujesz się każdym pieprzonym kęsem? Siedzisz przy kuchennym stole i jesz lunch z moją mamą? Tata cię wspiera, kiedy przychodzi twoja suka, siostra? Co z tym jest nie tak?

Właśnie wtedy to straciłam.

- Nie chcę, żebyś kiedykolwiek myślał, że jestem z tobą z innego powodu niż to, że jesteś sobą! - Krzyknęłam – Nigdy, Ben. Przenigdy. Nie zasługujesz na to. Nie zasługujesz, żeby kiedykolwiek ktoś pomyślał coś takiego!

Kiedy krzyczałam, jego tors odskoczył do tyłu, a broda wbiła się w szyję.

Kiedy skończyłam krzyczeć, szepnął - Co do cholery?

– Masz rację – warknęłam, wyrzucając rękę - Przyszłam do ciebie po śmierci Vinniego. Pocałowałeś mnie, ale to ja zrobiłam pierwszy krok.

- Wiem o tym, kochanie – odpowiedział, wciąż szeptem.

- To było dziwkarskie zagranie.

- Byłaś pijana.

- To było dziwkarskie.

- Francesca, byłaś oszołomiona, totalnie oszalała. Ja też. Straciłaś mężczyznę, ja straciłem brata, jesteś kobietą, ja jestem facetem, a to gówno wydarzyło się siedem lat temu. To nie było w porządku. Oboje spieprzyliśmy. Oboje o tym wiedzieliśmy. A teraz to się skończyło.

– To tyle? - warknęłam.

- To wszystko – odpowiedział natychmiast.

– I nie uważasz mnie za dziwkę.

Jego ciało zesztywniało, a moje serce ścisnęło się mocno.

– Myślisz, że jestem dziwką – szepnęłam.

– Nie – odgryzł się.

- Myślisz. Mogę to przeczytać, Benny Bianchi. To jest na tobie wypisane.

- Kochanie…

Pokręciłam głową, patrząc w stronę drzwi i żądając - Zabierz mnie do domu.

- Kochanie…

Spojrzałam na niego i krzyknęłam - Zabierz mnie do domu, Benny!

- Frankie, kochanie. Kurwa. Wiem, że Vinnie zabrał ci dziewictwo.

Cofnęłam się dwa kroki i zagapiłam się.

Patrzył, jak poruszają się moje stopy, i jego wzrok zatrzymał się na mojej twarzy - Tak. To byłoby niezręczne, niewygodne gówno, przez które będziemy musieli przejść - Podniósł rękę, przeczesał nią swoje bajeczne włosy, spojrzał w bok i zakończył mrucząc - To całe gówno.

– Vinnie ci to powiedział? - szepnęłam, a Benny znów na mnie spojrzał.

– Tak – wycedził.

- O mój Boże – westchnęłam.

- Kochałem go. Był dobrym człowiekiem, dopóki nie stał się zły. Ale on był wielkim, pieprzonym paplą.

- O mój Boże – powtórzyłam.

Chciałam umrzeć. Chciałam cofnąć się do lasu i nie wyjść.

Vinnie mówił o mnie, w sensie o mnie.

Benny’emu!

- Frankie…

- Jak dużo wiesz? - Zapytałam.

- Kochanie…

Pochyliłam się w jego stronę - Jak dużo wiesz, Benny Bianchi?

Odpowiedział w sposób, który zdawał się wymuszać wypowiedzenie tych słów - Wiem, że mam trochę pracy do wykonania, żebyś czerpała przyjemność z obciągania mi.

Spojrzałam na sufit i zawołałam - O mój Boże!

- Kochanie, chodź tutaj.

Spojrzałam na niego i pokręciłam głową - Nie. Zabierz mnie do domu.

– Frankie, chodź tutaj.

– To upokarzające – syknęłam.

– Chodzi o to, że chcę ci powiedzieć, że wiem, że nie jesteś dziwką. Nie byłaś wtedy i nigdy nie mogłabyś być. Tego w tobie nie ma, kochanie. Kurwa, miałaś dwadzieścia jeden lat, kiedy poddałaś się po raz pierwszy i od tego czasu nie miałaś mężczyzny.

- Skąd to wiesz? – warknęłam.

- Kochanie, zakochałem się w tobie. Nadal jestem w tobie zakochany. Nigdy nie przestałem cię kochać. Zwracałem uwagę.

Chociaż bardzo mi się to podobało, byłam zbyt zawstydzona, aby pozwolić temu dobremu uczuciu przeniknąć, więc po prostu patrzyłam na niego.

– Mam rację, prawda? - popchnął.

Po prostu ciągle się na niego gapiłam.

– Mam rację – wymamrotał.

- Zabierz mnie do domu – zażądałam.

- Frankie…

– Szczerze – wykrztusiłam - Myślisz, że możemy wyjść poza to? Wiesz, że twój brat był jedyny?

– Nawet nie przyszło mi to do głowy, kiedy wczoraj trzymałem rękę na twoim tyłku i język w twoich ustach. I nie idź tam, gdzie idziesz, Frankie, bo tobie też Vinnie nie przyszedł do głowy.

Zamknęłam usta, które otworzyłam, aby odpowiedzieć dokładnie tak, jak Benny wiedział, że to zrobię, bo Vinnie tego nie zrobił. Nie przyszedł mi do głowy. Nie, dopóki Benny nie zaczął o nim mówić.

To wszystko dotyczyło Benny’ego i tego, co Benny mi zrobił.

– W porządku, a co powiesz na to? - wyrzuciłam - Nie jestem wielką fanką robienia loda.

– W takim razie bez obrazy dla mojego zmarłego brata, nie nauczył cię tego, jak należy.

Rozłożyłam ręce – Czy nie wydaje ci się, że cała ta rozmowa jest dziwna?

- Kochanie, poważnie, jak rozbiorę cię do naga, doprowadzę cię do punktu, w którym będziesz tak zajęta tym, co robisz, że dojdziesz, zanim będę mógł cię zdjąć i zakopać się w tobie.

- Wrrrr! - Krzyknęłam, głównie dlatego, że nagle zapragnęłam zrobić Benny’emu loda.

Szaleństwo!

Równie nagle znalazłam się w jego ramionach.

Szarpnęłam całym ciałem, ale jego ramiona zacisnęły się.

– Spokojnie – warknął.

Zatrzymałam się i spojrzałam na niego.

- Nie jesteś dziwką - Warczał dalej.

Ciągle wpatrywałam się w niego.

- I mam gdzieś to, co ktoś o nas pomyśli, jeśli zobaczą nas razem. Oni osądzają i muszą za to odpowiedzieć przed Bogiem, nie ja czy ty.

Po prostu ciągle się na niego gapiłam.

Benny wytrzymywał to przez jakiś czas, zanim zapytał - Jadłaś lunch?

- Starsza pani Zambino częstowała całą swoją załogę hot dogami ze stoiska, aby uczcić ich spektakularne zwycięstwo.

- Szkoda. Miałem zamiar zaciągnąć nasze tyłki do Lincolna po kanapki sub.

Po tej ofercie wyprostowałam ramiona i powiedziałam - Nadal jestem głodna.

– Kanapki sub po hot dogach będzie pierdolić doświadczenie twojego Giuseppe’s.

- Nic nie pieprzy się z doświadczeniem Giuseppe’s.

Benny uśmiechnął się.

Następnie zapytał - Skończyłaś świrować?

Absolutnie nie skończyłam.

Ta świadomość sprawiła, że opadłam w jego ramiona.

Skierowałam wzrok na jego ramię i powiedziałam - To wszystko jest dziwne.

– Tak – zgodził się, a ja znów na niego spojrzałam - To dziwne. To niezręczne. To jest do bani. Przypomina mi to, że powinienem był cię zaprosić na randkę, kiedy chciałem cię zaprosić w ostatnim roku liceum, ale tego nie zrobiłem, bo było powszechnie wiadomo, że nie szłaś na całość. Ale teraz tu jesteśmy. Poradzimy sobie z tym. A przynajmniej jest to czas, kiedy jestem pewien, że uda mi się cię przekonać, żebyś dała z siebie wszystko i dała o wiele więcej, niż mogłem mieć, mając siedemnaście lat.

Zamrugałam do niego.

Potem zapytałam bez tchu – Chciałeś mnie zaprosić na randkę, kiedy byliśmy w szkole średniej?

- Kochanie, jesteś szalenie piękna, masz świetne piersi, świetne nogi, świetny tyłek i niewiarygodny uśmiech, a wtedy też miałaś to wszystko. Więc tak. Kurwa, tak. Każdy chłopak w szkole średniej chciał mieć kawałek ciebie.

O mój Boże.

W szkole średniej byłam na trzech randkach.

Trzy!

I żadna z nich nie była dobra.

Poczułam, że moje brwi się złączyły - Więc dlaczego mnie nie zapytali?

- Bo, Frankie, kochanie, nie szłaś na całość.

Wtedy poczułam, że moja krew zaczyna się robić gorąca.

- To był jedyny warunek, aby dziewczyna umawiała się na randkę?

- Główny. Poza tym musi być seksowna. Ale ty byłaś.

– To obrzydliwe – syknęłam.

- Frankie – powiedział, a moje imię zadudniło od śmiechu, który wstrząsał jego ciałem przy moim - To było osiemnaście lat temu, w czasach, gdy myślałem kutasem.

Moje brwi wystrzeliły w górę – Już nie myślisz?

- Okej, to były czasy, kiedy myślałem kutasem przez dziewięćdziesiąt dziewięć procent czasu, nie jak teraz, kiedy myślę kutasem tylko przez pięćdziesiąt procent czasu lub zawsze, gdy jestem w pobliżu ciebie.

– To też obrzydliwe.

- To miał być komplement.

- Nie udało się.

– Kochanie – powiedział, ściskając mnie ramionami - Nie wkręcisz mnie, że nie podoba ci się pomysł, że skupiam się tylko na moim fiucie i gdzie chcę go włożyć, kiedy jestem z tobą.

Nie mogłam się doczekać chwili, kiedy będę mogła w niego rzucić czymś, nie rozdzierając rany, kiedy mnie wkurzy.

Jak wtedy, gdy miał rację i mówił, że ma rację w prymitywny sposób, który wydawał mi się irytująco podniecający.

- Myślę, że potrzebuję drzemki – oznajmiłam.

Jego ramiona zacisnęły się bardzo mocno, kiedy wybuchnął śmiechem.

Oglądałam to z bliska i osobiście i nienawidziłam siebie za cieszenie się każdą sekundą.

Jego śmiech przeszedł w chichoty, jego ręka powędrowała w stronę mojego boku, żeby mnie pogłaskać, po czym ponownie skupił się na mnie i zapytał - No dobrze. Skończyłaś już świrować?

Przestałem świrować. Przestałam cokolwiek.

Oprócz jednego.

I podzieliłam się tym z Bennym.

- To mnie przeraża, Ben.

Pochylił głowę tak, że jego twarz znalazła się kilka centymetrów od mojej i odpowiedział - Rozumiem to, kochanie.

- Nie wiem, jak sobie z tym poradzić – przyznałam.

– Chcesz to przejść? – zapytał.

To było trudne pytanie, na które nie zamierzałam odpowiadać na głos, więc trzymałam buzię na kłódkę.

- Okej, dam ci w to zagrać, cara – powiedział Benny, kiedy to zrobiłam – Ale samo to, co poprzednio oświadczyłaś daje mi już odpowiedź.

I znowu miał rację.

- A więc – kontynuował – …co powiesz na to? Trzymaj się mnie.

Potrząsnęłam głową - Przeprowadzam się do Indianapolis.

W tym momencie potrząsnął głową - Dzień po dniu, kochanie, nie przyszłość. Tylko następny dzień, kurwa, następna minuta, każda kolejna minuta. Trzymaj się mnie, kiedy to będziemy rozpracowywać. Jeśli coś pójdzie nie tak, pójdzie. Jeśli nie będę w stanie cię poprowadzić, przełknę to. Ale ostrzegam cię, połamię sobie kości, żeby mieć pewność, że nic takiego się nie stanie.

Boże, więcej dobroci od Benny’ego.

- Jest wiele przeszkód – zauważyłam.

- Francesca, nikt nigdy nie dostał złotego medalu za siedzenie na tyłku i nic nierobienie. Jak pracujesz nad czymś, jak ciężko nad tym pracujesz, wierzysz w to, chcesz tego, dążysz do tego, zdobywasz to – wtedy dostajesz swoją nagrodę.

Teraz mądrość płynąca od Benny’ego.

Nie mogłam tego znieść, więc opuściłam brodę i oparłam czoło o jego klatkę piersiową.

Ręka, której gładził mój bok, otoczyła mnie, a jego druga ręka przesunęła się w górę i owinęła się wokół mojej szyi, gdy zapytał w moje włosy - Naprawdę potrzebujesz drzemki?

– Naprawdę chciałeś mnie zabrać do Lincolna?

- Tak.

- Więc nie potrzebuję drzemki.

Jego dłoń na karku mnie ścisnęła, więc podniosłam głowę.

Kiedy to zrobiłam, Benny, czego się uczyłam, nie zmarnował okazji, schylił swoją i wziął moje usta. Włączył swój język. Tym razem było to coś więcej niż tylko dotknięcie. To było głębokie picie.

Kochałam to. Każdą sekundę. I zakończyłam to, obejmując go ramionami.

- Trzymasz się mnie? – szepnął, wciąż trzymając usta przy moich.

- Tak.

Poczułam, że jego usta się uśmiechają.

Zamknęłam oczy.

Wtedy poczułam jak jego usta dotykają mojego czoła.

Potem puścił mnie, złapał za rękę, pociągnął w stronę drzwi i powiedział - Chodźmy po kanapki.

 

 

---

[1] strike lub spare - oznaczają strącenie wszystkich kręgli po pierwszym lub drugim rzucie kulą