EPILOG - Zrozumiałem to dobrze (cz.2)

 

EPILOG

Zrozumiałem to dobrze (cz.2) 

*****

- Twój ojciec to kawał drania.

To powiedziała Chrissy, która siedziała przy stole obok mnie.

To było przyjęcie zaręczynowe Benny’ego i moje. Było to ogromne przedsięwzięcie, na które nalegali Vinnie i Theresa, skoro Sal zgodził się przyjąć zaszczyt oddania mnie, po czym wtrącił się i oświadczył, że zapłaci za cały ślub. Benny i on się pokłócili i kompromis był taki, że Benny i ja zapłacimy za próbną kolację i miesiąc miodowy.

Kiedy więc nie było już za co płacić, Theresa postradała zmysły i oświadczyła, że urządzamy huczne przyjęcie zaręczynowe. Następnie zabrała się za planowanie, zanim uzyskała oficjalną zgodę Benny’ego i moją.

Benny uznał to za denerwujące.

Lubiłam imprezy i lubiłam mieć powód, żeby kupić sobie bajeczną sukienkę, przy której mój narzeczony zrobiłby się twardy, więc absolutnie tego nie uznałam za denerwujące.

- Co jest? – zapytała Cheryl, siedząc z Chrissy, Cat, Violet, Asheeką i mną.

Oderwałam wzrok od Keiry, która przyprowadziła swojego bardzo przystojnego młodego chłopaka, Jaspera Layne’a, żeby mogła pochwalić się nim na imprezie i spojrzałam na Cheryl.

Ale to Cat, trzymająca na rękach śpiącego syna, Seana, odezwała się pierwsza.

- Enzo Senior, nasz niezbyt znamienity tata, jest kretynem. Bez niespodzianki.

Spojrzała na mnie - To Nat niech mnie gryźnie w tyłek.

Moje nie.

Czułam się zraniona.

Autentycznie.

Zadzwoniłam, żeby podzielić się wiadomościami i naprawić wyłom. Zrobiłam to, choć miałam przeczucie, że Nat nie będzie w dobrym humorze, głównie dlatego, że była w trakcie rozwodu, mieszkała z Ninette i sprawy nie układały się najlepiej.

Nat będąc Nat, naciskała, ale Davey wygrał w przedbiegach, biorąc pod uwagę ilość obrażeń, jakie odniósł, a Nat nawet nie miała siniaka. Ale jeszcze wcześniej jego mama wpłaciła za niego kaucję, potem on wykopał tyłek Nat, zmienił zamki i dostał drugą pracę, żeby móc zapłacić prawnikowi, którego wynajął, by złożył pozew o rozwód.

Teraz pracowała jako striptizerka, mieszkała z mamą, która nigdy nie dorosła i straciła mężczyznę, którego kochała – a to wszystko przez nią, ponieważ podjęła złe decyzje. Nie chciała dorosnąć, zobaczyć swoich decyzji i zmienić biegu swojego życia, więc stała się jeszcze bardziej zrzędliwa.

Nie czuła miłości rodzinnej, więc kiedy zadzwoniłam, aby załatać rozłam i poprosić ją, aby została druhną, powiedziała mi, żebym się pierdoliła, a gdy już przy tym była, zaprosiła mnie, abym powiedziała Benny’emu, żeby zrobił to samo.

Powiedziałam to Benny’emu, a on nie tylko usłyszał moje słowa, ale także zauważył wyraz mojej twarzy, gdy je wypowiadałam.

Oznajmił więc - Teraz ta suka jest dla ciebie martwa i, tesorina, mówię to poważnie.

Nie mogłam nie zauważyć wyrazu jego twarzy, kiedy to mówił, więc wiedziałam, że to miał na myśli.

Ale prawda była taka, że naprawienie wyłomu należało do Nata.

Nie zrobiłaby tego i to bolało.

Ale to też była jej decyzja.

Ninette zdecydowała się stanąć po stronie Nat głównie dlatego, że nie płaciła czynszu i wiedziała, gdzie jej chleb był smarowany masłem.

To nie bolało. Dawno temu nauczyłam się nie pozwalać, by egoizm Ninette sięgał głęboko.

Poprosiłam Enzo Seniora, żeby przyszedł. Nie odebrał mojego telefonu, więc zaproszenie zostało przekazane na poczcie głosowej. Nie odpowiedział i nie przeszkadzało mi to, bo chciałam, żeby Chrissy i Eva były przy mnie i chciałam miło spędzić czas bez żadnych niezręczności, więc w końcu dał mi to, czego chciałam. Enzo Junior nie mógł przyjść, bo nie miał pieniędzy, biorąc pod uwagę wysokość alimentów, jakie płacił. Ale był tam mój brat Dino i jego rodzina, podobnie jak Cat i jej.

Podobnie jak reszta moich, tych, którzy byli prawdziwi, nawet jeśli nie byli krewnymi.

- Dość powiedzieć, że nasza rodzina jest bałaganem – powiedziałam Cheryl.

- Czyja nie jest? – zapytała z powrotem i wszyscy znali odpowiedź na to pytanie.

Niczyja.

Jakimś cudem ucieknąwszy przed Artem i Selą, którzy się nią opiekowali, Eva podeszła do mamy i położyła dłonie na jej udzie, po czym odwróciła się do mnie i położyła swoje dłonie na moich. Oznaczało to, że podniosłam moją młodszą siostrę, położyłam ją na kolanach, a ona krzyknęła - Fłankłii!

Uśmiechnęłam się do niej, pochyliłam nisko i musnęłam jej nos.

Zachichotała, dostrzegła Vi, wierciła się na moich kolanach i rzuciła się w ramiona Vi.

Coś przy tym kazało mi przeszukać pokój i tam znalazłam Cala rozmawiającego z Salem i Vinniem. Patrzyłam dalej i zobaczyłam Theresę, która była z Tandy i Kate, trzymając Angie.

Cal stał tyłem do nich. Miał w dłoni piwo i wykrzywiał usta, słysząc coś, co mówił Sal.

Proszę bardzo. Cal w końcu zaznał szczęścia.

I to szczęśliwie zadomowiło się w mojej duszy.

- Wiadomości z miasteczka: tata chłopca Keirry jest teraz bardzo zajęty – powiedziała mi Cheryl, a ja spojrzałam na nią.

- Tak?

- Scenariusz Colta i Feb – wyjaśniła - Najwyraźniej zakochał się w dziewczynie wiele lat temu. Zerwali, teraz są znowu razem i błogo szczęśliwi.

– Super dla niego – powiedziałam.

- Kolejny gryzie piasek – odpowiedziała.

Uśmiechnęłam się do niej, ale kątem oka dostrzegłam Evę, która rzuciła się w moją stronę i ruszyłam się w samą porę, by ją złapać.

- Pracuję na budowie – stwierdziła Cat, rozmyślając o tym, czego Cheryl nie powiedziała, ale mimo to powiedziała – Mam wielu chłopaków, którym mogłabym cię przedstawić.

- Mieszkam w Indianie – zauważyła Cheryl.

Cat rzuciła okiem na Cheryl, po czym odpowiedziała – Znaleźli kilka totalnych frajerek. Kobiety… - Pokręciła głową - Nie uwierzyłabyś. Myślę, że weszliby w związek na odległość, żeby zdobyć jakąś żywą.

- Wyciągnij komórkę, suko, i zaprogramuj mój numer – rozkazała Cheryl.

Violet spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.

Odwzajemniłam uśmiech.

Kiedy to zrobiłam, mój wzrok powędrował od Violet po pokój.

Tam zobaczyłam Benny’ego stojącego z panią Zambino i połową jej grupy kręglarskiej. Wyglądało, jakby wszystkie mówiły na raz, ale pani Zambino trzymała ramię Benny’ego w śmiertelnym uścisku, mimo że wyglądało na to, że zbeształa jednego ze swoich sługusów i robiła to ze złością.

Ale mój mężczyzna patrzył na mnie.

Robiłam, co było w mojej mocy, aby utrzymać moją aktywną siostrę bezpiecznie przy sobie, nawet gdy podnosiłam palce do ust i przesyłałam mu w powietrzu całusa.

Złapał to i wiedziałam o tym, ponieważ z drugiego końca pokoju widziałam uśmiech jego pięknych oczu.

A może tego nie widziałam.

Ale wiedziałam, że tak się stało, bo to poczułam.

Dziwne, jak mógł to zrobić. Ja siedząca z moimi dziewczynami, otoczona ludźmi, których kocham, świętująca moje zaręczyny z najlepszym mężczyzną na świecie, trzymająca przy sobie moją młodszą siostrę – wszystko to było spełniającą się obietnicą, a on zrobił to ponownie.

Tylko spojrzeniem i czuciem.

Spełnienie kolejnej obietnicy.

*****

Podpisałam rachunek za obsługę pokoju i patrząc na niego, nagle zamarłam.

To było to. Napisane czarnym tuszem.

Francesca Bianchi.

Odmroziłam się i zrobiłam to, żeby się uśmiechnąć.

Szeroko.

Podałam rachunek pracownikowi wraz z napiwkiem. Pochylił brodę i wyszedł za drzwi. Ponownie otworzyłam je za nim i umieściłam znak „Nie przeszkadzać” na klamce.

- Jezu, Frankie, otworzyłaś drzwi? - Ben warknął, a ja odwróciłam się i patrzyłam, jak wchodzi z ręcznikiem na biodrach.

Oczy zwrócone na nagrodę.

Była tam moja nagroda. Moja, którą chcę zachować na zawsze.

Benny.

– Byłeś w łazience – zauważyłam.

- Tak, przez dwie minuty.

- Potrzebuję szampana.

– I nie mogłaś poczekać dwóch minut?

- Nie. A to niegrzeczne, gdy ktoś czeka przed drzwiami przez dwie minuty, nie mówiąc już o tym, że mógł odejść.

- Jesteś w koszuli nocnej – zauważył Ben.

- Jestem pewna, że widywał mniej ubrane kobiety – odpowiedziałam, po czym zauważyłam - Jesteś w ręczniku.

- Jestem facetem. Czy to był facet?

- Tak.

Jego oczy przesuwały się po mojej małej, koronkowej, przylegającej koszulce nocnej w kolorze kości słoniowej.

– Chryste – mruknął, udając się do szampana.

Spojrzałam przez okna.

Vi miała rację.

Virgin Gorda była niesamowita.

A przynajmniej tak to wyglądało.

Być może przed końcem naszego dwutygodniowego miesiąca miodowego Ben i ja zobaczymy więcej, niż z okna naszego pokoju hotelowego.

Jednak nie robiłam na to wielkich nadziei, bo byliśmy tam już cztery dni i nie wychodziliśmy z pokoju.

Usłyszałam trzask korka od szampana i spojrzałam na męża.

Patrzył na mnie.

- Chcesz zabrudzić kieliszek? – zapytał, trzymając butelkę za szyjkę.

- Nie ma mowy – odpowiedziałam.

Uśmiechnął się do mnie.

Potem się do mnie zbliżał jak drapieżnik.

Cofnęłam się.

Prosto do łóżka.

*****

Ben podał menu kelnerowi i spojrzał ponad stołem na żonę.

Wielkie włosy. Mroczny makijaż. Piękno w blasku świec.

Potem spojrzał na jej pełny kieliszek szampana, coś, czego nie dotykała przez cały czas, odkąd kelner ją przed nią postawił, przejrzeli menu, kelner wrócił i złożyli zamówienie.

- Nie będziesz próbowała dziś wieczorem pobić rekordu najszybszego spożycia butelki szampana przez jedną osobę? – dokuczał.

Spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się tym uśmiechem, który tak cholernie mu się podobał.

Ale tym razem rzeczywiście miała sekret.

Sekret, którego nie zatrzymała.

Wiedział o tym, kiedy odpowiedziała - Nie, skoro przez jakiś czas nie mogę pić, bo noszę twoje dziecko.

Benny znieruchomiał.

Mówiła dalej.

- Kiedy zobaczysz kelnera, czy możesz mi zamówić Bellini, kochanie?

Benny nie odpowiedział.

- Benny? - nazwała.

Nie poruszył się ani nie odezwał. Po prostu siedział jak zamrożony na krześle i wpatrywał się w swoją Frankie.

– Słonko – szepnęła.

– Natychmiast tu podejdź – warknął.

Po raz pierwszy jego żona nie odpyskowała mu. Wstała, okrążyła stół, on odepchnął się i usiadła mu na kolanach, potem przybliżyła twarz do jego twarzy, żeby mógł wziąć jej usta.

Kiedy skończył, trzymał jej wzrok, ale przeniósł rękę na jej płaski brzuch, gdzie nosiła ich dziecko.

Kurwa.

Frankie.

- Szczęśliwy? - wyszeptała.

- Absolutnie.

Przesunęła nosem po czubku jego nosa, po czym powiedziała cicho - Kocham cię, Benny Bianchi.

Jezu, tak cholernie słodko.

- Ja też cię kocham, Frankie Bianchi.

Patrzył, jak jej oczy się uśmiechają, poczuł, jak dotyka ustami jego ust, a potem zsunęła się z jego kolan.

Wycierał jej błyszczyk z ust, kiedy dostrzegł Elenę na stanowisku hostess, uśmiechającą się do nich.

Znał to uczucie, mając swoje własne miejsce, miejsce, do którego ludzie przychodzili miło spędzić czas. Wiedział, że właśnie dlatego, pokolenie za pokoleniem, trzymałeś się to dla siebie i ciężko pracowałeś, żeby to prosperowało – abyś mógł dać to swojej rodzinie.

Ale ona dostała lepsze role i przychodziły często. Ludzie przychodzili do jej restauracji właśnie z takich powodów – aby podzielić się najważniejszymi momentami swojego życia.

Podniósł do niej brodę, po czym ponownie spojrzał na ciężarną żonę.

Dziesięć minut temu była szalenie piękna.

Właśnie wtedy, tam, siedząc naprzeciwko niego i nosząc jego dziecko, Benny bez wątpienia wiedział, że nie było w jego życiu nic piękniejszego, co mógłby zobaczyć lub poczuć.

Mógłby się mylić.

*****

Ben przesunął rękę w dół boku Frankie, do środka i ujął jej nagi tyłek.

Podciągnął jej biodra do góry, żeby mogła wziąć jego kutasa głębiej, a kiedy to zrobiła, poczuł, jak jej oddech staje się ciężki przy jego uchu.

- Podoba ci się, kochanie? – szepnął w jej usta, pchając powoli, ale stanowczo i głęboko.

– Tak, Benny.

- Jeśli chcesz więcej, wystarczy, że mi powiesz.

Mocniej ścisnęła go nogą, którą owinęła wokół jego uda, przesunęła palcami po jego kręgosłupie, a drugą ręką przesunęła się po jego włosach, gdy ponownie ujęła jego kutasa i powiedziała z cichym oddechem - Wiem, Słonko.

Benny poczuł zapach swojej żony, poczuł jej włosy na policzku, jej mokrą cipkę ściskającą jego kutasa i słuchał wydawanych przez nią dźwięków, tak samo jak przez otwarte okno słyszał odgłosy fal uderzających o brzeg oraz jego syna i córkę krzyczących i chichoczących, kiedy bawili się w piasku z dziadkami.

I znowu to miał.

Moment w jego życiu, w którym nie miał wątpliwości, że kiedykolwiek będzie piękniejszy.

Tym razem jednak, chociaż tego doświadczył i nie miał co do tego wątpliwości, nadal wiedział, że okaże się, że się mylił.

*****

Ben wszedł do ogromnej kuchni w ogromnym domu, który kupił dla swojej rodziny sześć lat temu, kiedy Frankie wypchnęła jego drugiego syna i ich trzecie dziecko.

Kiedy to zrobił, zamarł, gdy zobaczył Frankie w garniturze i na szpilkach, stojącą z długopisem w jednej ręce, z komórką przy uchu w drugiej, piszącą coś w kalendarzu i mówiącą do telefonu - Tak. Możemy to zrobić. Jesteśmy wolni - Milczała przez chwilę, zanim powiedziała - Świetnie. Co mamy ze sobą zabrać?

Usłyszał jej śmiech, a nawet dźwięk, który lubił słyszeć, niezależnie od tego, jak często go słyszał, a słyszał go często, nie wytrącił go z zamrożenia.

- Możemy to zrobić. Całkowicie. Do zobaczenia - Pauza wcześniej - Tak. Ty też. Później, Vi.

Rozłączyła się, spojrzała na niego i uśmiechnęła się.

- Hej, kochanie.

- Hej, cara – powiedział cicho, a jej uśmiech i powitanie w końcu wyrwały go z zamrożenia.

– Vi i Cal urządzają grilla. Jedziemy tam. Dwa tygodnie.

– Znowu jest w ciąży? – zapytał, co dało mu jej kolejny uśmiech.

- Nie.

Podszedł do dzbanka z kawą i zapytał - Ty jesteś znowu w ciąży?

- Nie z tego co wiem.

Nalał sobie filiżankę, mrucząc - Tylko sprawdzam.

– Mam spotkanie, więc musisz odebrać Alessandrę z tańca. A na blacie leżą kartki urodzinowe - Przechyliła głowę w tamtą stronę.

- Dzieci je podpisały, są ostemplowane i zaadresowane. Czy mógłbyś je podpisać i wysłać dzisiaj pocztą?

Odwrócił się, oparł biodra o blat i odpowiedział - Załatwione - po czym wziął łyk kawy.

Jej wzrok powędrował do sufitu – Czy oni rozrywają gówno?

- Prawdopodobnie.

- Muszą przygotować się do szkoły.

- Ponieważ tak się dzieje każdego dnia, a ja ich tam zabieram, wiem o tym, Frankie.

Przechyliła głowę na bok - Stoisz tam i popijasz kubek kawy, Benny.

- Wyglądam, jakbym rozkoszował się kubkiem kawy. Tak naprawdę wyświadczam przysługę nauczycielom, pozwalając naszym cholernym diabłom wyładować trochę energii, zanim podrzucę ich do szkoły. Oznacza to, że tutaj będą siać spustoszenie, a tam tylko wywołają chaos.

- Och, to właśnie robisz – mruknęła, wykrzywiając usta.

Obserwował jej usta, zanim spojrzał jej w oczy i rozkazał - Przestań mi wiercić dzidę w brzuchu, daj mi buziaka i idź do pracy.

Te oczy zmrużyły się - Przestań być apodyktyczny.

Uśmiechnął się do niej.

Jej oczy bardziej się zmrużyły.

- Chodź tutaj, kochanie – zażądał cicho.

Przewróciła oczami i podeszła.

Wziął ją w ramiona, przyłożył usta do jej ust, rozchyliła wargi i jak zawsze Ben nie zmarnował okazji. Pił głęboko.

Kiedy podniósł głowę, powiedziała cicho - Pamiętaj, że idziemy do pizzerii na kolację.

Najlepsze noce w pracy były, kiedy Frankie ciągnęła ich załogę do restauracji. Zawsze zaczynali przy stole. Zawsze kończyli w kuchni, gdzie jego dziewczynka pomagała swojemu tatusiowi, jego chłopcy kradli kulki mozzarelli i zjadali je w jego biurze, a Frankie paplała do ich dzieci.

- Pamiętam.

- Okej Słonko.

Podniósł głowę i dotknął ustami jej czoła.

Pochyliła się i pocałowała go w szczękę.

- Tata! - usłyszeli krzyk Joey’a z góry – Van grzebie w moich rzeczach!

- Donovan! - Benny odkrzyknął, wciąż trzymając swoje maleństwo blisko - Zostaw rzeczy swojego brata w spokoju!

Właśnie usłyszeli od Vana - Joey to papla!

Na to usłyszeli od Joey’a - To moje rzeczy!

I wtedy poczuł, jak żona ponownie całuje go w szczękę, po czym szepnęła mu do ucha - Powodzenia, kochanie.

Benny spojrzał w dół i zobaczył jej uśmiech.

Wyrwała się z jego ramienia, chwyciła torebkę, torbę na komputer i kubek podróżny, krzycząc w stronę drzwi - Mama wychodzi i robi to, kochając swoje dzieci!

- Pa, mamo – krzyknęła Alessandra, najstarsza z nich - Kocham cię!

- Pa, mamo! - krzyknął Joey, ich drugi.

- Pa! - Van, ich ostatni, dołożył swoje i ryknął - Joey!

Uśmiechnęła się do Benny’ego i przeszła przez drzwi do garażu.

Ben usłyszał szczekanie Gusa, co zawsze stanowiło ostrzeżenie, że sytuacja się pogarsza.

Zanim jednak zdjął tyłek z blatu i przeszedł przez swoją ogromną kuchnię, żeby uporządkować swoich synów, spojrzał w stronę kalendarza.

Różne kolory tuszu. Różne charaktery pisma. Głównie Frankie. Trochę Benny’ego. Nawet niektóre Alesy i Joey’a. Wszystko popisane. Prawie w ogóle nie było białej przestrzeni. Taniec Alessandry. Karate Joey’a. Terminy zabaw dla Donovana. Wieczorne imprezy dla jego dziewczyny. Noclegi dla jego chłopców.

Urodziny. Kolacje z Manem, Selą i ich potomstwem. Jego mama i tata. Chrissy i Eva. Cat i Art oraz ich załoga. I kiedy mogli się spodziewać, że ludzie przejdą przez ich drzwi i zjedzą ich własny posiłek przygotowany przez Frankie.

Całe gówno, które czyni życie dobrym, zapisane w blokach wydrukowanych na błyszczącym papierze wiszącym na ścianie.

I w ich kalendarzach, pełnym bazgrołów, dowód na to, że Bianchi wiedli dobre życie.

Zbierali takie kalendarze od lat.

A Frankie zatrzymała każdy z nich. Zdejmowała to pierwszego stycznia, zawsze, gdy Benny był w kuchni. Potem zawieszała nowy i ostrożnie wsuwała stary na półkę w salonie przy telewizorze, na którym stały książeczki dziecięce i album ślubny.

Po obejrzeniu zapisu jego życia w kalendarzu oznaczało, że Benny uśmiechał się do swoich stóp, wychodząc z kuchni i kierując się korytarzem do podnóża schodów i zawołał do nich na górę - Racja! Przestańcie się wygłupiać! Szkoła! Teraz!

Usłyszał tupot stóp.

Potem zobaczył Gusa na szczycie schodów. Ich pies zaszczekał, zgłaszając, że dzieci mają coś przeciwko.

A ponieważ tata mówił, a nawet Van słuchał, kiedy tata mówił, Ben stał tam, gdzie był, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, czekając na swoje dzieci, aby mógł je zabrać do szkoły.

*****

Theresa Bianchi zaparkowała na tyłach pizzerii.

Odwróciła się do swojej dużej torby na siedzeniu obok, podniosła ją i przerzuciła paski przez ramię, zanim wysiadła z samochodu.

Weszła tylnymi drzwiami i od razu skierowała się do biura syna.

Tam zobaczyła swojego przystojnego chłopaka stojącego przy biurku z telefonem przy uchu.

Zawsze na baczność, jej Benny. Nie sądziła, że kiedykolwiek widziała go siedzącego przy biurku. Już jako dziecko zawsze coś robił.

Teraz jako mężczyzna, mąż, ojciec, właściciel firmy był taki sam… tyle że o wiele więcej. Nawet siedząc i oglądając mecz w telewizji, wydawał się być pełen energii.

Naelektryzowany.

Jego wzrok przeniósł się na nią, a kąciki jego ust wykrzywiły się ku górze.

Uśmiechnęła się do niego i weszła, zdejmując torbę z ramienia.

Otworzyła ją i wyjęła zdjęcie, które umieściła w ramce tego ranka.

Postawiła je na stojaku na jego biurku, zawalonym papierami, ale przede wszystkim ramkami do zdjęć.

Tak jak to robiła odkąd otworzyli pizzerię, nadal wieszała zdjęcia rodzinne w całej jadalni. Tak wielu, od chwili, gdy jej dzieci były małe, do czasu, gdy jej dzieci miały dzieci, ściany były nimi pokryte.

Tylko że rodziny Benny’ego nie było zbyt wielu.

Działo się tak, bo jej syn nie wchodził zbyt często do jadalni. Ale spędzał czas w swoim biurze. A ponieważ tak było, jeśli widział zdjęcie swojej rodziny, które jego matka umieściła na jednej ze ścian pizzerii, zdejmował je i stawiał na biurku, tak aby było w miejscu, z którego mógł je zobaczyć.

Dlatego teraz Theresa nie umieszczała w jadalni zdjęć Benny’ego i jego rodziny, które robiła.

Stawiała je na jego biurku.

I to jedno też postawiła na jego biurku. Osiem na dziesięć. Czarno białe. Zrobiła je na ostatnich urodzinach Frankie.

Na nim Benny i Cal stali blisko siebie przy drzwiach wejściowych.

Benny trzymał Alessandrę opartą ciężko na jego boku, mocno wtuloną, bo było już późno. Była tak zmęczona, że gęste, bujne rzęsy omiatały jej policzki. Miała ramię taty owinięte na swoich na ramionach.

Cal trzymał w ramionach swojego najmłodszego syna, małego Bena. Imiennik jej chłopca, Benny’ego, spał. Joey, Van oraz drugi syn Vi i Cala, Sam, byli na zdjęciu niewyraźnie i rozmazani, bo gonili się nawzajem.

Benny i Cal patrzyli na siebie i uśmiechali się szeroko.

Z boku Frankie i Violet również stały blisko. Frankie była ubrana w obcisłą, krótką sukienkę, z głową odchyloną do tyłu i śmiejąca się. Vi trzymała Angie za rękę i patrzyła na swoją uśmiechniętą córkę. Vi też się śmiała.

Po drugiej stronie Kate i jej mąż Tony oraz Keira i jej narzeczony Jasper stali i rozmawiali z Vinniem. Oni też się śmiali.

Balony ozdobiły wejście. Cal, Vi i ich rodzina przygotowywali się do odjazdu.

Wydostanie się za drzwi zajęło im pół godziny.

Ale nikt nie narzekał.

Rodzina zawsze miała dużo sobie do powiedzenia, ale najwięcej podczas pożegnań.

Działo się tak, ponieważ nikt nie lubił ich wypowiadać.

Kiedy Theresa odstawiła zdjęcie, podniosła wzrok na syna.

Patrzył na zdjęcie w ramce. Jego twarz była miękka od wspomnień.

Potem spojrzał na matkę i zobaczyła, że jego oczy płonęły miłością.

Theresa posłała mu kolejny uśmiech, wychodząc w milczeniu z jego biura, a ten ciepły wyraz miłości w jego pięknych oczach był wspomnieniem, które na zawsze zapamiętała.

To był jej Benny.

####

  

po 2 i pół miesiąca żegnamy się z Frakie i Benny'm

 

Pożegnamy Miasteczko z historią Merry’ego i Cheryl w 6 książce z tej serii, której tytuł to Hold On.

 

###

Przepraszam, ale nie wiem, kiedy się za nią zabiorę.

Mam w planach kolejne tłumaczenie książki z serii Chaos, a jeszcze ktoś kiedyś zapytał, czy będę tłumaczyła Wild West MC Series, więc może się z nią zapoznam i mnie wciągnie.

M.

###

 

Na razie zaczęłam pisać swoją 8 książkę z serii Przyjaciele zatytułowaną Kate - Zaufaj i zamierzam ją wkrótce zacząć publikować na Wattpad i na moich blogach.

Możecie ją znaleźć już od 11.11.2023 pod linkami:

https://monique-romans-32.blogspot.com/

lub

https://www.wattpad.com/story/354548739-kate-zaufaj

 

###

 

dziękuję

Monique.1.b

https://www.paypal.com/paypalme/Monique1b?country.x=PL&locale.x=pl_PL

EPILOG - Zrozumiałem to dobrze (cz.1)

 

EPILOG

Zrozumiałem to dobrze (cz.1)

 

Zaparkowałam na tyłach pizzerii, otworzyłam drzwi samochodu, wyłożyłam stopę w czółenku na wysokim obcasie i wyciągnęłam swój biznesowy tyłek z mojego Z.

Pobiegłam tylnymi drzwiami restauracji, przez pustą kuchnię, która mimo wszystko była brudna i do jadalni.

Zgromadzili się blisko drzwi wejściowych. Vinnie, Benny, Vi, Cal z Angie, Kate i Keirą. Theresa ze swoim aparatem stała przed nimi.

- Hej! – zawołałam, biegając wzdłuż baru.

- Frankie! - zawołała Kate.

- Tak! - Krzyknęła Keira.

- Frankie! W samą porę! Włącz się do zdjęcia – rozkazała Theresa.

- Nie mogę, Słonko, muszę iść na kolejną rozmowę kwalifikacyjną. Ale chciałam wpaść i powiedzieć „hej” – powiedziałam, wymijając ich i widząc Kate i Keirę w poplamionych białych fartuchach, trzymających pizzę.

Stało się tak, bo Benny spędził ostatnią godzinę, kiedy ja byłam na innej rozmowie kwalifikacyjnej, na uczeniu ich, jak to zrobić.

Przyjechali na Święto Dziękczynienia. Dotarli późnym rankiem, kiedy szłam na rozmowę kwalifikacyjną numero uno.

Theresa była gospodarzem Święta Dziękczynienia (oczywiście), a Carm, Ken i dzieci mieli przyjechać tego wieczoru.

Więc dobrze, że Ben i ja urządziliśmy nasz pokój gościnny, bo Carm i rodzina byli w mieście, co oznaczało, że Vi, Cal i dziewczyny mogły zostać z nami.

Coś, co mnie uszczęśliwiło.

Z drugiej strony, w te dni, dni, które zaczynały się od Benny’ego w łóżku ze mną i kończyły się w ten sam sposób, zawsze byłam szczęśliwa.

Rozdałam wszystkim szybkie uściski i pocałunki, kończąc na dziewczynach.

- Zostawcie dla mnie kawałek – powiedziałam, uśmiechając się do niesamowicie wyglądającej pizzy, o której wiedziałam, że jest również niesamowicie smaczna, ponieważ Benny pokazał im, jak ją zrobić.

- Zostawimy – obiecała Kate.

Posłałam jej uśmiech, po czym poszłam do mojego mężczyzny.

Z ręką na jego klatce piersiowej, nogami na palcach, powiedziałam mu do ucha - Wróć tak szybko, jak będę mógł.

- Powal ich, cara – powiedział do mnie, kładąc rękę na mojej talii i całując moją szczękę.

Pocałowałam go, odchyliłam się do tyłu, posłałam mu uśmiech i od razu pobiegłam z powrotem.

- Frankie! Dwie sekundy! Chcę cię w tym ujęciu! - Teresa zawołała.

- Będę w następnym! - Zawołałam, pospieszając do przodu, ale uśmiechając się i machając do tyłu.

- Frankie! - krzyknęła.

- Kocham cię, Thereso! - Krzyknęłam z kuchni i poszłam dalej.

To było do bani, że dzień przed Świętem Dziękczynienia, kiedy rodzina wybierała się do miasta, ja odbywałam rozmowy kwalifikacyjne, ale obie oferty pracy były lokalne i obie obiecujące.

To nie tak, że przeszkadzało mi to, że przez jakiś czas nie pracowałam. To było miłe. Chodziło o to, że wszystkie śmieci Benny’ego zostały posortowane, dom był czysty, pokój gościnny wysprzątany, więc nie miałam nic wspólnego ze swoimi dniami. Dobrze byłoby też wrócić.

A tak w ogóle, miałam rację.

Chciałam być na tym zdjęciu, które robiła Theresa.

Ale wezmę udział w następnym.

*****

Rozłączyłam się, wstałam z kanapy w salonie i ruszyłam w dół korytarza. Słysząc cicho grającego w kuchni Godsmacka, zaopatrzyłam się w dietetyczną Fanta Grape z lodówki, którą Ben przeniósł do pokoju.

Potem przeszłam przez korytarz i stanęłam przed bramką dla dzieci, przy drzwiach kuchennych, które miały trzymać Gusa z daleka. To było coś, czego Gusowi się nie podobało i wiedziałam o tym, biorąc pod uwagę, że siedział na tyłku przy drzwiach, machał ogonem i spoglądał na bramę.

Skierowałam wzrok na kuchnię i zobaczyłam mojego człowieka w wypatroszonym pomieszczeniu, ze świeżo pomalowanymi na masło żółtymi ścianami, kładącymi płytki.

- Nie jestem pewna, jak moje pragnienie nowych ręczników, podłogi i ścian przełożyło się na to, że wypatroszyłeś całą kuchnię – zauważyłam, otwierając puszkę mojej Fanty.

– Czy to ty mnie pytasz, dlaczego coś robię?

Uśmiechnęłam się - Tak.

Spojrzał znad płytki, którą właśnie mi położył - Dostaniesz nową kuchnię. Dlaczego chcesz wiedzieć, dlaczego ci to daję?

– Bo nie mam teraz kuchenki, a lubię ją mieć.

Ben spojrzał z powrotem na to, co robił, i powiedział - Za około tydzień będziesz miała lepszą.

- Tydzień to dużo czasu – zauważyłam.

- Tydzień to tydzień – odpowiedział.

– To prawda – mruknęłam, uśmiechając się - Tydzień to tydzień.

– Skończyłaś wiercić mi dziurę w brzuchu? – zapytał Benny, siadając na innej płytce.

- Może.

- Nieważne - mruknął, uśmiechając się do kafelków, będąc moim niesamowitym Benny, ponieważ byłam kobietą, która wierciła dziurę w brzuchu swojemu mężczyźnie, a on był mężczyzną, który to lubił.

– Chcesz wiedzieć, co powiedziała Tandy? - Zapytałam.

- Tak – odpowiedział.

- Zarząd oficjalnie awansował Travisa Bergera z pełniącego obowiązki dyrektora generalnego na po prostu dyrektora generalnego, biorąc pod uwagę, że radził sobie tak dobrze z tymi wszystkimi bzdurami, które spadły po tym, jak Tenrix Będący złem został wyrzucony na światło dzienne.

– I mnie to obchodzi, bo…? – zapytał Ben.

Uśmiechnęłam się do krawędzi mojej puszki i odpowiedziałam - JFYI[1], zanim wzięłam łyk.

– Co Tandy powiedziała o tej pracy?

– Biorąc pod uwagę, że rocznie dostanie dziesięć kawałków więcej, a ja powiedziałam jej, że namówiłam moich nowych szefów, żeby pokryli jej koszty przeprowadzki, bo jest tak dobrą asystentką, powiedziała, że to przyjmie.

Benny spojrzał na mnie i nie po raz pierwszy stwierdziłam, że miałam rację: nie byłam przyzwyczajona do jego piękna. Nigdy nie przywyknę do tego piękna. Zwłaszcza, gdy tak wyglądał – szczęśliwy w tym sensie, że wiedziałam, że jest szczęśliwy ze względu na mnie.

– Dobre wieści, kochanie – powiedział cicho.

– Tak – odpowiedziałam równie cicho - Team Frankie i Tandy będzie kopać tyłki w naszej nowej pracy w Chicago.

Uśmiechnął się do mnie.

Nie. Nigdy nie przyzwyczaiłabym się do otrzymywania całej dobroci od Benny’ego Bianchi.

- Będziemy świętować dziś wieczorem. Wejdź i dotrzymaj mi towarzystwa w kuchni – zaprosił w zamówieniu.

- To mogę zrobić – powiedziałam mu, ale tylko dlatego, że lubiłam dotrzymywać mu towarzystwa w kuchni - Teraz pozwolę ci zrobić to, co wydaje się być konieczne. Idę dokuczać pani Zambino.

- Zabierz ze sobą Gusa. Przez niego czuję się winny.

Spojrzałam na Gusa, który rzeczywiście wyglądał, jakby tęsknił za tatusiem, mimo że był on zaledwie sześć kroków od niego.

Spojrzałam ponownie na Benny’ego – Tak jest, capo.

Ben spojrzał na mnie, ale zrobił to z drgającymi ustami.

Posłałam mu uśmiech i poinformowałam - Możesz teraz ponownie włączyć muzykę - Następnie poklepałam się po udzie i zawołałam psa, kierując się do drzwi wejściowych. Gus poszedł za mną i nie tęsknił już za tatusiem. Dyszał i miał psi uśmiech na twarzy, szczęśliwy, że dostał czas z mamusią.

Muzyka pogłośniła się. Uśmiechnęłam się, gdy znalazłam swój kardigan, założyłam go, zapięłam Gusowi smycz, a potem ruszyliśmy do drzwi i na drugą stronę ulicy. Weszłam na werandę pani Zambino, a Gus wszedł obok mnie.

Tam żonglowałam smyczą i puszką napoju gazowanego, kiedy zapukałam do drzwi.

Otworzyła je dwie sekundy później, a pół sekundy później, zapytała - Co ty i ten kundel tutaj robicie?

Przyjrzałam się jej doskonale uczesanym włosom i zanotowałam w pamięci, żeby zapytać, gdzie kupiła swój sweter, żeby móc kupić dokładnie taki sam, zanim odpowiedziałam - Przyszliśmy z wizytą.

- Myślałam, że Benny szykuje dla ciebie nową kuchnię – zauważyła.

- Szykuje – potwierdziłam.

– A dlaczego mu nie pomagasz?

Spojrzałam na moje niesamowite dżinsy, fantastyczny top, stylowy kardigan i wspaniałe buty na wysokim obcasie, a potem spojrzałam na nią.

- Czy ja wyglądam na kobietę, która kładzie płytki?

- Powinien mieć pomoc – poinformowała mnie.

- Manny przyjdzie, kiedy zrobi szafki i tak dalej – poinformowałam ją.

– On coś robi dla ciebie, Francesca.

– Tak, a moim zadaniem jest wyglądać niesamowicie i przypominać mu dlaczego, to… – Przesunęłam dłonią po swoim przodzie i pozwoliłam, żeby to powiedziało resztę za mnie.

Przewróciła oczami.

– Wpuścisz nas? - Zapytałam.

– Tak sądzę – mruknęła zirytowana i odsunęła się na bok, ale nadal mamrotała - Jeśli wylejesz trochę tego napoju winogronowego na moje meble, zapłacisz za sprzątanie.

- Będę ostrożna, pani Zambino – powiedziałam, gdy wchodziliśmy.

Zadomowiliśmy się w jej salonie. Spuściłam Gusa ze smyczy, a on podszedł bezpośrednio do stóp pani Zambino i położył się na nich.

Nie powiedziała o tym ani słowa, głównie dlatego, że mogłaby nazwać go „kundlem”, ale uwielbiała go. Wiedziałam o tym, bo przychodziła rano i żądała, żeby chodził z nią na spacery wzmacniające.

Robiła to, mówiąc: „Ktoś musi utrzymać tego kundla w dobrej formie”, mimo że wiedziała, że Benny i/lub ja zabieraliśmy go co najmniej na trzy spacery dziennie.

Zamiast powiedzieć coś o Gus’ie, przeszyła mnie wzrokiem – Widzę, że Benny nie włożył ci pierścionka na palec.

- Jeszcze nie.

– Powinien się tym zająć. Żyjecie razem bez zgody Boga. Teraz, gdy Manny w końcu zrobił ze swojej Seli uczciwą kobietę, Theresa zapala świecę za świecą w nadziei, że zbawi wasze dusze.

Uśmiechnęłam się do niej, słysząc jej gburowate słowa, które absolutnie nie wychodziły z głębi jej serca oraz na wspomnienie wspaniałego ślubu Manny’ego i Seli.

Zrobiłam to, zanim zasugerowałam - Dlaczego nie wyświadczysz mi przysługi i nie powiesz mu, żeby się tym zajął?

Spojrzała na swoje kolana i mruknęła – Nie chcę mu przeszkadzać w pracy nad twoją kuchnią.

Oznaczało to, że była szczęśliwa, dając mi gówno, ale nie miała zamiaru dawać tego samego Benny’emu Bianchi. Pomyślałam, że to nie dlatego, że bała się Benny’ego. Ona nie bała się niczego. Działo się tak, ponieważ nie chciała zrobić niczego, co mogłoby sprawić, że on przestanie naprawiać rzeczy w jej domu, gdy się zepsuje, co nie zdarzało się często, ale jej dom był stary, więc zdarzało się to regularnie.

- Pani Zambino – zawołałam, a ona na mnie spojrzała. Skrzyżowałam nogi i spojrzałam jej w oczy, po czym powiedziałam wprost - Miałaś rację.

- Zawsze mam rację – odpowiedziała, a ja znów się uśmiechnęłam - Ale w czym konkretnie tym razem miałam rację?

- Miłość nigdy nie jest zła.

Przyglądała mi się, ale mogłabym przysiąc, że jej oczy zmiękły.

– Mam szczęście – powiedziałam cicho - Mam starą kobietę po drugiej stronie ulicy, która da mi mądrość.

Spojrzała w stronę telewizora.

- Pani Zambino – zawołałam ponownie, a ona spojrzała na mnie - Zajęło to trochę czasu, ale to ty zaczęłaś, więc musisz wiedzieć: teraz patrzę w lustro i widzę to, co ty widzisz.

Tak. Zdecydowanie. Jej oczy były miękkie.

– Frankie – szepnęła.

- Czy wiesz, co widzę, kiedy na ciebie patrzę? - Zapytałam.

Zacisnęła usta.

- Czyste piękno – powiedziałam cicho.

To właśnie wtedy widziałam, jak jej oczy rozjaśniają się na sekundę, zanim zobaczyłam, jak uniosła podbródek i usłyszałam, jak jej usta mówią - Jeśli myślisz, że możesz dostać się do mojego testamentu, będąc dla mnie miłą, zapomnij o tym. Mam wystarczająco dużo dziewczyn kłócących się o moją biżuterię i torebki. Wybiorę dla ciebie kawałek, który dostaniesz, kiedy umrę, i spodoba ci się.

- Oczywiście, że tak, masz świetny gust – powiedziałam jej.

- Wiem, że mam – odpowiedziała.

Właśnie wtedy wybuchłam śmiechem.

*****

W chwili, gdy kelner odszedł od naszego stolika, chwyciłam kieliszek z szampanem, wlepiłam wzrok w Benny’ego naprzeciwko, przyłożyłam kieliszek do ust i przechyliłam go.

Do dna.

Benny wybuchnął śmiechem.

Byliśmy w Giuseppe’s. Miałam na sobie fenomenalną sukienkę, o której wiedziałam, że jest fenomenalna, ponieważ spóźniłyśmy się na naszą rezerwację, bo Benny uderzył mnie w ścianę jakieś nanosekundę po tym, jak mnie w niej zobaczył.

Byliśmy tam, aby uczcić naszą nową kuchnię, co było trochę szalone, biorąc pod uwagę, że nie chciałam być w restauracji. Przez ostatni miesiąc, który Benny spędził w kuchni, miałam dość restauracji, dań na wynos i dań z kuchenki mikrofalowej.

Chciałam użyć mojego wspaniałego nowego pieca i wpatrywać się w moją przerażająco drogą nową lodówkę ze stali nierdzewnej, aż zacznie piszczeć (potem zamknąć drzwi, otworzyć je i ponownie wpatrywać się w przepastną przestrzeń).

Ale Benny chciał świętować w Giuseppe’s.

A Giuseppe był Giuseppe.

Kim więc byłam, żeby powiedzieć nie?

Ben sięgnął do butelki szampana i zaczął napełniać mój kieliszek, mówiąc - Cieszę się, że mieliśmy dobry tydzień w restauracji, więc nie muszę zaciągać pożyczki, aby zapłacić dzisiejszy rachunek.

Każdy tydzień w pizzerii Vinnie’go i Benny’ego był dobry.

Ale tego nie powiedziałam.

Powiedziałam: „Na szczęście”.

Wepchnął butelkę z powrotem do wiadra, a następnie wsunął rękę do wewnętrznej kieszeni marynarki, mówiąc - Cieszę się też, że interesy są stabilne, więc mogę zapłacić za nową kuchnię, którą wiem, że to kochasz, ale wciąż na nią narzekasz i że mogłem kupić ci to.

Wtedy właśnie położył pierścionek z brylantem na górze mojego nakrycia.

Wpatrywałam się w diament o szlifie poduszkowym otoczony małymi diamentami migoczącymi w świetle świec. Pierścionek, który nie był mały ani skromny. Pierścień, w którym chodziło o błysk i uderzenie.

Pierścionek, który był dla mnie idealny.

Wtedy mój wzrok powędrował do Benny’ego, mężczyzny, który był dla mnie idealny.

Jego brwi uniosły się, ale jego oczy były utkwione w moich, gdy jego głęboki, spokojny głos zapytał - Chcesz spędzić ze mną resztę życia?

Mój oddech ustał.

– Frankie? - zawołał.

Nie ruszałam się ani nie mówiłam. Po prostu siedziałam zamrożona na krześle i wpatrywałam się w mojego Benny’ego Bianchi.

– Cara – szepnął.

– Musiałeś pytać? - odwzajemniłam szeptem, a jego usta wygięły się w górę.

- Nie.

– Założysz mi pierścionek?

Wtedy posłał mi pełny, piękny uśmiech Benny’ego Bianchi.

- Tak.

Oblizałam usta i wyciągnęłam rękę.

Ben wyciągnął rękę i podniósł pierścionek. Wsunął go na mój palec i, przysięgam na Boga, poczułam ładunek elektryczny na każdym centymetrze skóry, gdy przesuwał go do podstawy.

Kiedy skończył, jego palce owinęły się wokół mojej dłoni, z opuszką kciuka przyciśniętą do diamentu, ale jego oczy pozostały na moich.

– Wypijesz kolejny kieliszek szampana? - zapytał.

- Absolutnie.

– Chcesz to zrobić po tym, jak mnie pocałujesz?

- Z całą pewnością.

Siedzieliśmy tam, Ben trzymał mnie za rękę, z kciukiem przyciśniętym do diamentu, który właśnie mi założył i żadne z nas się nie poruszyło. Po prostu patrzyliśmy sobie w oczy.

Kiedy to trwało chwilę, Ben podpowiedział - Chcesz to zrobić, zanim kelner wróci, przeszkodzi w najważniejszym momencie mojego życia i mnie wkurzy?

Najważniejszy moment mojego życia.

Boże.

Benny.

Poruszyłam się, ale Benny nie puścił mojej ręki i nadal jej nie puścił, nawet gdy okrążyłam stół, a on odsunął krzesło.

Byliśmy w Giuseppe’s. To wymagało przyzwoitości.

Ale nie obchodziło mnie to.

Usiadłam na jego kolanach, wsunęłam palce wolnej ręki w jego niesamowite włosy, podczas gdy on przyciskał dłoń, którą trzymał do piersi. Kiedy już znalazłam się tak blisko mojego mężczyzny, jak tylko mogłam, przechyliłam głowę i pocałowałam mojego nowego narzeczonego.

Kiedy skończyłam, Ben nie pozwolił mi wstać. Ujął tył mojej głowy, przycisnął moje czoło do swojego i trzymał moje oczy.

- Nigdy nie kochałem innej kobiety. Nigdy w życiu – powiedział cicho, a mój oddech stał się zabawny - Czekałem, aż dobrze to zrozumiem – kontynuował. Jego dłoń ścisnęła moją, poruszył się tak, że czubek nosa musnął mój i dokończył - Zrozumiałem to dobrze.

Boże.

Benny.

– Słonko – szepnęłam.

- Kocham cię, Frankie – odszepnął.

– Ja też cię kocham, Benny.

Widziałam, jak jego oczy się uśmiechają, a potem tym razem on mnie pocałował.

Kiedy skończył, odsunął się o cal i oświadczył - Powiedziałem mamie, że dam ci pierścionek cioci Mary. To ty musisz jej powiedzieć, że tego nie chciałaś.

Odskoczyłam gwałtownie i warknęłam - Benny!

Potem zostałam szarpnięta do przodu, mocno trzymana w jego ramionach, na kolanach i słuchałam, a jednocześnie czułam, jak Benny Bianchi wybucha śmiechem na mojej szyi.

Och, cóż.

Nieważne.

Więc Theresa byłaby na mnie zła z powodu pierścionka.

Pogodzi się z tym.

*****

Siedziałam skulona w rogu kanapy Giny w jej salonie, a Sal w swoim fotelu obok mnie.

Benny był w kuchni i pomagał Ginie przygotować dla wszystkich kawę po kolacji.

Stało się tak, ponieważ był niesamowity.

Stało się tak również dlatego, że robił to, o co go prosiłam, zanim poszliśmy do Sala i Giny na kolację.

- Jestem dumny z tego chłopca – powiedział Sal, a ja spojrzałam na niego - Zaszalał. Moja Frankie zasługuje na mężczyznę, który to potrafi.

Nie miałam pojęcia, o czym on mówił, dopóki nie wyciągnął ręki i nie dotknął niesamowitego diamentu na moim palcu, który znajdował się na dłoni, którą położyłam na podłokietniku blisko niego.

– Tak, jest niesamowity – zgodziłam się.

Sal przeniósł wzrok z mojego pierścionka na moje oczy, był pełen szczęścia dla mnie i powiedział - Tak.

Musiałem przyznać, podobało mi się to, że Sal kochał Benny’ego ze względu na mnie.

A teraz nadszedł czas.

- À propos mojego pierścionka – zaczęłam, prostując się nieco na kanapie i całkowicie zwracając się do Sala.

- Frankie, amata, wszystko w porządku – powiedział cicho Sal.

- Ja…

– Gina i ja rozumiemy.

– Sal, jeśli mógłbyś…

- Cieszymy się, że Benny przyprowadził cię dziś wieczorem na kolację, żebyśmy mieli chwilę, aby razem uczcić wasze dobre wieści.

- Sal…

Wyciągnął dłoń i owinął ją wokół mojej – Cieszę się z twojego powodu, Francesca.

– Czy mogę coś powiedzieć? – zapytałam.

Wytrzymał moje spojrzenie i skinął głową.

- Rozmawiałam z Vinniem i Theresą.

- Nie…

– Sal – przerwałam mu cicho - Proszę, daj mi dokończyć.

Zamknął się.

- Benny rozmawiał z nimi ze mną.

Kiedy nie powiedziałam nic więcej, Sal skinął głową.

- Oni rozumieją.

- To dla nich radosny dzień, dla ciebie, Benny’ego i Giny i ja…

Znowu mu przerwałam.

– Rozumieją i zgadzają się, że jeśli zechcesz to zrobić, powinieneś mnie oddać jako opiekun.

Sal znieruchomiał.

Kontynuowałam.

– To był pomysł Benny’ego.

Sal popatrzył na mnie.

Nagle zrobiło mi się dziwnie.

- Tata nadal ze mną nie rozmawia, częściowo dlatego, że ja z nim nie rozmawiam, a poza tym naprawdę nie zasłużył na ten zaszczyt. Ale jeśli wydaje ci się to dziwne... - zacząłem.

Wtedy nagle moja ręka została szarpnięta, przez co moje ramię zachwiało się boleśnie tuż przed tym, jak zostałam podniesiona z kanapy na nogi i znalazłam się w ciasnym uścisku Sala.

Nadal nic nie powiedział. Po prostu mnie trzymał.

Zapytałam więc - Czy mogę to uznać za odpowiedź tak?

Kontynuował milczenie, ale ścisnął mnie, przez co zaparło mi dech w piersiach.

Uznałam to za „tak”.

*****

CDN.

---

[1] JFYI - Tylko dla twojej informacji